Prošle su četiri godine od blaženog upokojenja Njegovog Preosveštenstva Episkopa šabačkog Gospodina Lavrentija, velikog arhijereja Srpske pravoslavne Crkve, prvog episkopa zapadnoevropskog i utemeljivača crkvenog života naše dijaspore u zapadnoj Evropi. Kao neumorni pastir, misionar i graditelj, ostavio je neizbrisiv trag osnivanjem brojnih crkvenih opština i parohija, sabirajući srpski narod oko svete Liturgije, vere, jezika i duhovnog identiteta daleko od otadžbine. Njegovo delo i duhovno nasleđe i danas žive u zajednicama koje je sa ljubavlju i požrtvovanjem podizao.
Blaženopočivši Episkop Lavrentije rođen je u selu Bogoštici kod Krupnja od vrlo pobožnih i crkvenih roditelja Dragutina i Obrenije. Odrastao je i gimnaziju završio u Krupnju, u regiji koja je neizmerno postradala od ratnih strahota. Kao devetogodišnji učenik se usprotivio praksi u školi da ateistički učitelji psihički i fizički teraju decu da više ne poste. Ispostio je kao učenik sve postove i redovno se pričešćivao. Od jednog školskog druga čuo je da postoje dve bogoslovije, u Prizrenu i u manastiru Rakovici kod Beograda. Primljen u bogosloviju manastira Rakovice.
Zbog izvanredne inteligencije, truda i dara preskočio je drugi razred čije je predmete izučio preko leta i tako odmah upisao treći razred. Polagao je maturu u prisustvu blaženopočivšeg Svjatjejšeg Patrijarha srpskog Vikentija (1890-1958). Uoči praznika Svete majke Angeline 12.8.1958, zamonašen je u manastiru Krušedolu dobivši ime Lavrentije. Tokom avgusta je u Sremskim Karlovcima rukopoložen u čin jerođakona i jeromonaha, a već 1.9. od Svetog Sinoda postavljen za ekonoma bogoslovije i od Patrijarha Germana za duhovnika crkve Ružice na Kalemegdanu u Beogradu.
U Mitropoliji dabrobosanskoj, po blagoslovu blaženopočivšeg Mitropolita Nektarija Krulja (1879-1966) opslužio je crkvene jedinice u Kupreškoj visoravni najpre u Blagaju na Kupresu i zatim u Vukovskom kod Kupresa. Sveti Sinod je potom uputio zaslužnog duhovnika oca Lavrentija u novoosnovanu bogosloviju manastira Krke, s tim da pored profesorskih dužnosti u tom duhovnom rasadniku preuzima i položaj paroha u Ivoševcima nedaleko od manastira. U manastiru Krki, u vreme upravljanja blaženopočivšeg Vladike Stefana Boce (1916-2003), jeromonaha Lavrentija je zatekla vest o svom izboru za vikarnog episkopa Svjatjejšeg Patrijarha srpskog Gospodina Germana (1899-1991). Hirotoniju u Beogradskoj Sabornoj crkvi izvršio je 16.7.1967 Patrijarh German sa episkopima sremski Makarijem (1903-1978), slavonskim Emilijanom (1902-1982) i braničevskim Hrizostomom (1911-1989). Pored rutinskih delatnosti vikarnog episkopa, Vladika Lavrentije je u Beogradu po instrukcijama Patrijarha Germana razvijao socijalnu delatnost i misiju Crkve.
Na svome vanrednom zasedanju, Sveti arhijerejski sabor je u sastavu Srpske Crkve osnovao 12. marta 1969 novu eparhiju pod nazivom Zapadnoevropska i australijska. Blaženopočivši Episkop bački Nikanor (1906-1986) je ustoličio Vladiku Lavrentija u Londonu 30. marta 1969. Prva sednica Eparhijskog saveta za Britaniju održana je 26.4.1969 u Londonu, a za ostali deo eparhije već 3.5.1969 u Diseldorfu.
U starokatoličkoj katedrali Svetih apostola Petra i Pavla u Bernu, Vladika Lavrentije je 14.12.1969. rukopoložio prvog sveštenika za Švajcarsku, o. Draška Todorovića, i potom osnovao prvu crkvenu opštinu u Švajcarskoj, na čelu sa predsednikom CO Bern pokojnim Jovanom Nenadovim. Savet Eparhije zapadnoevropske, koji su sačinjavali svi parohijski sveštenici i predstavnici crkvenih opština, Vladika Lavrentije je održao 29. i 30. maja 1970 u Diseldorfu.
Pošto je stvorio uslove za formiranje nove eparhije u Australiji, postavljen je za Episkopa u zapadnu Evropu. U Himelstiru u Nemačkoj osnovao je Eparhijski centar i štampariju u kojoj je između ostalog, izdao sabrana dela Svetog Vladike Nikolaja Velimirovića (u 13 tomova na preko 10.000 stranica)
Posle punih dvadeset godina episkopske službe u dijaspori, Sveti arhijerejski sabor Srpske Pravoslavne Crkve izabrao je 1989. godine Vladiku Lavrentija za Episkopa šabačko-valjevskog. Ustoličen je u Šapcu 23. jula 1989. godine. Bio je u više navrata član Svetog arhijerejskog sinoda. Sa 54 godine arhijerejskog staža najduže je bio u tom činu u Srpskoj Pravoslavnoj Crkvi. Zalaganjem Vladike Lavrentija, prenete su mošti Svetog Vladike Nikolaja iz Amerike u Srbiju 12. maja 1991. u manastir Lelić. Na predlog Vladike Lavrentija, Sveti arhijerejski sabor je na svom redovnom zasedanju u maju 2006. podelio veliku Eparhiju šabačko-valjevsku na dve eparhije: Šabačku sa sedištem u Šapcu i Valjevsku sa sedištem u Valjevu. U njegov bogati misionarski rad spada i osnovanje novog manastira kod Ljubovije, manastir Soko koji je bio njegova zadužbina.
Kao predstavnik i izaslanik Srpske Pravoslavne Crkve, Episkop Lavrentije je učestvovao na mnogim međucrkvenim i međuverskim skupštinama gde je držao govore i predavanja. Svojim životom i delima dao je jedan neizmerljiv doprinos našoj Crkvi, našoj kulturi i našem narodu čuvajući pritom od zaborava nebrojene događaje i ličnosti iz crkvenog života u otadžbini, u Zapadnoj Evropi, u Australiji i na Novom Zelandu i u čitavom svetu. Episkop Lavrentije je time zadužio crkvene istoričare i sve ljubitelje crkvene istorije pružajući ogroman materijal koji je izlagao na samo njemu svojstven način.
Vladika Lavrentije se upokojio 23. januara 2022. godine u Šapcu, a sahranjen je 26. januara 2022. godine u njegovoj zadužbini manastiru Soko.
