Početkom marta 1941. godine, u uslovima rastućeg pritiska sila Osovine, Krunski savet Kraljevine Jugoslavije 6. marta donosi odluku o pristupanju Trojnom paktu. Nekoliko dana kasnije, predsednik vlade Dragiša Cvetković i ministar inostranih poslova Aleksandar Cincar-Marković vode razgovore sa predstavnicima Nemačke i Italije o uslovima pristupanja.
Dana 25. marta 1941. godine, u Beču, u dvorcu Belvedere, potpisan je protokol o pristupanju Kraljevine Jugoslavije Trojnom paktu. Prema pratećim notama, Jugoslaviji su data uveravanja o poštovanju njenog suvereniteta i teritorijalnog integriteta, kao i da od nje neće biti tražena vojna pomoć niti prolaz trupa preko njene teritorije, dok su određeni dogovori ostali poverljivi. Ovaj potez izazvao je različite reakcije u javnosti i političkim krugovima.
Pristalice pristupanja Trojnom paktu smatrale su da je to bio način da se u datim okolnostima izbegne neposredan vojni sukob sa daleko nadmoćnijim silama. Kao argument su isticali dobijene garancije o suverenitetu i nepovredivosti teritorije, kao i obećanje da Jugoslavija neće biti obavezna da učestvuje u ratnim operacijama niti da omogući prolaz stranih trupa. Takođe su ukazivali na složen geopolitički položaj zemlje, okružene državama koje su već bile u savezu sa Nemačkom ili pod njenim uticajem, kao i na procenu da vojska nije bila dovoljno spremna za sukob velikih razmera. U tom kontekstu, pristupanje paktu tumačeno je kao pokušaj očuvanja mira i dobijanja na vremenu.
S druge strane, protivnici pristupanja izdvajali su argumente da se na obećanja sila Osovine ne može u potpunosti osloniti, ukazujući na iskustva drugih država u Evropi. Isticali su da su pojedine zemlje, i pored formalnog savezništva, bile uvučene u ratne operacije ili izložene političkim i teritorijalnim pritiscima. Deo javnosti je smatrao da potpisivanje pakta predstavlja odstupanje od dotadašnje spoljnopolitičke orijentacije i da ima snažan simbolički i moralni značaj. Protivljenje je bilo vidljivo i kroz demonstracije u više gradova, uz učešće različitih društvenih slojeva, kao i dela političke, vojne i verske elite.
Dva dana nakon potpisivanja, 27. marta 1941. godine, izveden je vojni puč. Grupa oficira Jugoslovenske vojske zbacila je dotadašnju vladu i Namesništvo, a kralj Petar II Karađorđević proglašen je punoletnim. Mandat za sastav nove vlade poveren je generalu Dušanu Simoviću, a vest o promeni vlasti objavljena je putem Radio Beograda.
Nakon ovih događaja, međunarodna situacija se dodatno zaoštrila. Nemačka je ubrzo donela odluku o vojnom napadu na Jugoslaviju. Napad je započeo bez objave rata u noći između 5. i 6. aprila 1941. godine, a ujutru 6. aprila usledilo je i bombardovanje Beograda i drugih gradova.
U narednim danima došlo je do brzog sloma jugoslovenske vojske, a 17. aprila 1941. godine potpisan je akt o kapitulaciji. Država je prestala da postoji u dotadašnjem obliku, a njena teritorija je podeljena između okupacionih sila i njihovih saveznika.
Događaji iz marta i aprila 1941. godine ostali su predmet različitih tumačenja, uz istovremeno ukazivanje na argumente obe strane koji su postojali već u samom trenutku donošenja odluka.
