Predlažem da objavite dodatak sa brojevima posvećen krvavim srpskim žrtvama po epohama ili srpskim teritorijama. Žrtve treba povezati s istorijskim spomenicima kao svedocima.
Misija svakog štiva je da napravi drugu sliku o našim ljudima. Svedoci smo falsifikovanja naše istorije u istorijskim udžbenicima. Uglavnom to su činili strani izdavači, jer su ostvarivali monopol u štampanju udžbenika s osetljivom materijom, od 2001. godine.
Potomci žrtava, deca, đaci, studenti i drugi najmanje poznaju našu krvavu istoriju stradanja. O stradanju i posledicama brojnih žrtava svedoči 15.000 istorijskih spomenika u Srbiji posvećenih žrtvama, borcima i herojima, grupno i pojedinačno. Učenici su do novog zakona o udžbenicima duže od dvadeset godina, nažalost, bili izloženi pokušajima iskrivljavanja istorijskih istina i oblikovanja nove „istorijske svesti” – da je, između ostalog, Srbija „agresor”, a da su „Srbi genocidni narod”. Na ovaj način izvršena je nedozvoljena revizija istorijskih podataka. Uništeni tragovi zla donose nove nesreće obnavljanjem starih.
Ojačavanju nacionalnog identiteta kod učenika, negovanju patriotizma, poštovanja porodice, kulture sećanja i izgradnji nacionalnog jedinstva i multikulturalnosti na teritoriji Srbije doprinosi se govorenjem o visini srpskih ratnih žrtava.
Istoričari su našli da su Srbi u svojoj prošlosti preživeli 115 ratova, buna i ustanaka. Samo u Velikom ratu stradalo je blizu deset miliona ljudi, a trećina od njih su Srbi.
Nije ćutanje uvek i spasenje. To je primer s krvavim srpskim žrtvama. Takve priče prave sasvim drugu sliku o našim ljudima.
Mr Milan Dimitrijević,
Udruženje građana „Staro niško groblje”,
Udruženje stvaralaca Niša „Car Konstantin”,
Udruženje „Kajmakčalan” Beograd/Niš
