Sveti Ignjatije Bogonosac, episkop Antiohije (današnja Sirija), živeo je u drugoj polovini prvog i početkom drugog veka. Bio je učenik Svetog Jovana Bogoslova i drugi po redu episkop antiohijski (70-107). Za vreme progona hrišćana pod carem Trajanom (98-117) osuđen je na smrt zbog ispovedanja vere u Hrista i poslat u Rim.
Sačuvano je sedam njegovih poslanica: šest upućenih lokalnim Crkvama kroz koje je prolazio na putu za Rim i jedna upućena Polikarpu, Episkopu smirnskom. Ignjatijeva dela neobično su važna za razumevanje učenja o Crkvi – eklisiologije. Pored govora o Crkvi, sveti Ignjatije u poslanicama verne ukrjepljuje u ispovedanju vere i govori protiv gnostičkih pokreta koji su u njegovo vreme bili česta i raširena pojava.
Mučeništvo je sveti Ignjatije prihvatio spremno i sa radošću. U poslanici Rimljanima, u kojoj hrišćane prijestonice moli da ne spreče njegovo stradanje, vidimo neustrašivost i nepokolebljivost vere antiohijskog svetitelja:
Od Sirije do Rima borim se sa zverima, po suvu i po moru, noću i danju, vezan sa deset leoparda, a to je četa vojnika, koji i kad im se čini dobro, bivaju još gori. Ali se u njihovim nepravdama još više učim, no time se neću opravdati. Vrlo sam željan zveri koje su za me pripremljene i molim se da mi se spremne nađu. Ja ću ih podstaći da me brzo pojedu, a ne kao što se nekih iz bojazni nisu ni dotakli. Oprostite mi, znam šta mi je korisno. Sada započinjem biti učenik (Hristov). Neka me ništa od vidljivog i nevidljivog ne zadrži da Isusa Hrista zadobijem.
Svetitelj je doveden u Rim oko 107. godine i bačen lavovima u Koloseumu. Ostatke kostiju svetog Ignjatija rimski hrišćani pažljivo su skupili i preneli u Antiohiju. Kada su u VI veku Persijanci zauzeli Antiohiju, njegove mošti ponovo su vraćene u Rim.
Predanje mu pripisuje uvođenje antifonog (naizmeničnog) pojanja u hrišćansko bogosluženje. Najstarije svedočanstvo o tome nalazi se kod crkvenog istoričara Sokrata početkom V veka:
Ignjatije Antiohije Sirijske, treći iza apostola Petra episkop, imao je viđenje anđela kako slavoslove Svetu Trojicu antifonskim pesmama. Taj način pevanja koji je video u viziji predao je Crkvi u Antiohiji. Otuda se i u sve Crkve to predanje raširilo.
O svetom Ignjatiju, svom prethodniku na katedri antiohijskih episkopa, Sveti Jovan Zlatousti (347-407) pisao je:
Ignjatije je predstojavao našom Crkvom hrabro i sa takvom tačnošću kakvu Hristos želi. Jer je Hristos rekao da Pastir dobri dušu svoju polaže za ovce (Jn. 10, 11), a ovaj ju je sa svakom hrabrošću položio za ovce svoje. Ignjatije je odložio telo sa takvom lakoćom, kako neko drugi odlaže svoje odelo. Savršeno je upravljao Crkvom u vreme kada njen put još nije bio dobro utrven. On je upravljao Crkvom naše otadžbine, takvog velikog grada, i mnoštvom naroda od dvesta hiljada. U Antiohiji je nastalo gonjenje na hrišćane samo zato što su odbacili lažnu demonsku veru i primili veru u istinitog Boga i Sina Njegovog Jedinorodnog.
A ako su gonili hrišćane, koliko li su više gonili predstojatelja Crkve! Ignjatije nije ubijen u Antiohiji, nego u drugom gradu – u Rimu. Od našeg grada do Rima njega je Gospod pozvao, pa su gradovi tokom puta njegovog trčali k njemu odasvud i susretali podvižnika. I on je delima i rečima sve njih učio usput u svakom gradu. Tako je bio divni učitelj ne samo Rimljanima, nego i svima onima u međugradovima…
Sve ih je učio delima svojim, idući sa Istoka, i kao neko sunce izlazeći i ka Zapadu trčeći, a i još svetliji od sunca. On je osnažio hrišćane Rima, jer su imali veću potrebu nego mi u Antiohiji. Zato su Petar i Pavle, i posle njih Ovaj – svi tamo postradali, da bi svojom krvlju očistili Grad od krvi idolske, i da bi posvedočili Vaskrsenje Raspetoga Hrista. Jer mučeništvo je najveći dokaz Vaskrsenja Hristovog i sile Raspetog. Ignjatije je u Rimu postradao javno, usred Koloseuma, dok je ceo grad sedeo u amfiteatru i zveri bile puštene na njega, a Ignjatije je govorio: Ja te zveri žarko želim da susretnem.
