Stanislav Vinaver, jedan od najznačajnijih srpskih pisaca, prevodilaca i novinara prve polovine dvadesetog vijeka u jevrejskoj porodici.
Mnogi ga smatraju jednim od najoriginalnijih i najinteligentnijih duhova svog doba. Njegova erudicija i znalački pristup jeziku bili su izuzetni, a duhovitost – raskošna i neobična. Ipak, javnost ga je često posmatrala kroz prizmu epikurejstva, videći ga kao razbarušenog hedonistu, što je nepravedna slika o njemu.
Njegovi prevodi ostaju neprevaziđeni, a posebno se ističe prevod „Gargantue i Pantagruela“ Fransoa Rablea, gdje je Vinaver dodao jedinstvenu dimenziju lakrdijaškom duhu originala. Slično je i sa njegovim prevodom „Dobrog vojnika Švejka“ Hašeka, kao i „Pantologijom novije srpske pelengirike“ iz 1920, koja je bila svojevrsna revija duhovitosti i vedrine. Ova knjiga mu je donekle napravila neprijatelje, ali to ga nije sprečilo da je i u narednim godinama dopunjuje i objavljuje.
Vinaver je takođe preveo „Doživljaje Toma Sojera“ Marka Tvena i „Alisu u zemlji čuda“ Luisa Karola, čime je pokazao širinu i dubinu svojih književnih sposobnosti.
Otac mu je bio doktor poljskog porijekla. Osnovnu školu pohađa u rodnom gradu, a gimnaziju završava u Beogradu nakon što je izbačen iz šabačke gimnazije. Studirao je matematiku i fiziku na Sorboni u Parizu, ali su ga ratovi koje je Srbija vodila tokom 1912-1918. godine prekinuli. Kao poručnik Đačkog bataljona, prešao je sa srpskom vojskom težak put od Kosova do Krfa, što je ostavilo dubok trag na njegovom životu i radu.
Na Krfu počinje da radi kao novinar i saradnik tadašnjeg Presbiroa. Već 1911. objavljuje prvu zbirku poezije „Mjeća“. Znanje stranih jezika i iskustvo u novinarstvu učinili su ga važnim članom srpske diplomatsko-pres službe. Tokom rata obavljao je misije u Francuskoj, Britaniji i Rusiji. U međuratnom periodu bio je dopisnik iz više evropskih zemalja i aktivan u Jugoslovenskom novinarskom udruženju. Radio je kao ataše za štampu u Bernu, Ženevi i Berlinu, štiteći interese zemlje u inostranstvu.
Vinaver je bio i izraziti avangardni pisac, a određivao se kao ekspresionista. Njegova odbojnost prema epskim književnim uzorima bila je smjela i duhovita kritika dominantnih književnih kanona. Njegova „Pantologija novije srpske pelengirike“ bila je svojevrstan paradoks i odgovor na antologiju Bogdana Popovića.
