Oktobarska revolucija počela je na današnji dan napadom na Zimski dvorac u Petrogradu.
Oktobarska revolucija je bila druga faza Ruske revolucije 1917. (prva faza je bila Februarska revolucija). Oktobarsku revoluciju su predvodili Vladimir Lenjin i boljševici. Ona je bila prva marksističko-komunistička revolucija u istoriji.
Najvažnije revolucionarne aktivnosti u Petrogradu, tadašnjoj prijestonici Rusije, su bile pod komandom Petrogradskog sovjeta, na čijem je čelu bio Lav Trocki i Vojnog revolucionarnog komiteta. Revolucija se smatra kao reakcija na napore koji su bili stavljeni na carsku Rusiju kao rezultat Velikog rata.
Revolucija je zbacila Rusku privremenu vladu, što je dovelo do Ruskog građanskog rata, koji je pratio osnivanje Sovjetskog Saveza.
U početku su događaji nazivani Oktobarska pobuna. Vremenom, Oktobarska revolucija je počela da se posmatra kao vrlo važan globalni događaj i prvi u nizu događaja koji će položiti temelje za Hladni rat, borbu između Sovjetskog Saveza i zapadnih kapitalističkih država, uključujući i SAD.
Narastajuće nezadovoljstvo radnika i vojnika je izazvalo da učine nemire tokom nekoliko dana jula, koji će postati poznati kao Julski dani. Ove nemire je izazvala junska ofanziva protiv Nemačke. Julske dane je takođe izazvao bes radnika zbog njihovog ekonomskog položaja. Grupa od 20.000 naoružanih mornara iz Crvenog Kronštata je umarširala u Petrograd i zahtevala da sovjeti preuzmu vlast. Prijestonica je bila bez odbrane tokom dva dana. Nakon gušenja nemira, vlada je okrivila boljševike za podstrekivanje pobune i mnoge boljševičke vođe su bili primorani da se kriju.
Vladimir Lenjin je poveo svoje snage u pobunu u Petrogradu, protiv neefikasne Privremene vlade Aleksandra Kerenskog. Tokom svog većeg dela, nemiri u Petrogradu su bili bez prolivene krvi, sa Crvenom gardom, predvođenu boljševicima, koja je zauzimala vladine ustanove uz mali otpor pre konačnog juriša na Zimski dvorac u noći između 6. i 7. novembra. Dvorac je zauzet oko 2 posle ponoći. 7. novembar je uzet kao zvaničan datum Oktobarske revolucije. Kasniji zvanični sovjetski dokumenti o revoluciji će pokazati ove događaje dramatičnijim nego što su zaista bili. Filmovi koji su snimljeni mnogo kasnije pokazuju veliki juriš na Zimski dvorac i žestoke borbe, ali su u stvarnosti pobunjenici nailazili na malo ili nimalo otpora i bili su u mogućnosti da praktično uđu u zgradu i da je osvoje. Pobuna je planirana tako da preda vlast nad državom Drugom sveruskom kongresu sovjeta predstavnika radnika i vojnika koji je počeo 7. novembra.
Kada je objavljen pad Zimskog dvorca, Kongres je usvojio dekret o prelasku vlasti na Sovjet predstavnika radnika, vojnika i seljaka i tako ratifikovao revoluciju.
Sledećeg dana, Sovjet je izabrao Sovjet narodnih komesara kao osnovu za novu sovjetsku vladu, pripremivši sazivanje ustavotvorne skupštine, i usvojili Dekret o miru i Dekret o zemlji.
Dekret o zemlji je ratifikovao akcije seljaka širom Rusije koji su zauzeli privatno zemljište i podelili ga među sobom. Boljševici su smatrali sebe predstavnikom saveza radnika i seljaka i ovjekovečili to shvatanje sa srpom i čekićem na zastavi i grbu Sovjetskog Saveza.
Pokušaji boljševika da preuzmu vlast u ostalim delovima Ruskog carstva su bili vrlo uspešni i na teritorijama sa većinskim ruskim stanovništvom – iako su borbe u Moskvi trajale dve nedelje – ali su bili manje uspešni u delovima carstva u kojoj Rusi nisu bili većina, koji su zahtevali nezavisnost.
Uspeh Oktobarske revolucije je transformisao Rusku revoluciju po karakteru od liberalne u socijalističku. Evropske sile su počele da priznavaju Sovjetski Savez početkom 1920-ih i počele da sklapaju ugovore sa njim.
U početku su događaji nazivani Oktobarska pobuna. Vremenom, Oktobarska revolucija je počela da se posmatra kao vrlo važan globalni događaj i prvi u nizu događaja koji će položiti temelje za Hladni rat, borbu između Sovjetskog Saveza i zapadnih kapitalističkih država, uključujući i SAD.
Narastajuće nezadovoljstvo radnika i vojnika je izazvalo da učine nemire tokom nekoliko dana jula, koji će postati poznati kao Julski dani. Ove nemire je izazvala junska ofanziva protiv Nemačke. Julske dane je takođe izazvao bes radnika zbog njihovog ekonomskog položaja. Grupa od 20.000 naoružanih mornara iz Crvenog Kronštata je umarširala u Petrograd i zahtevala da sovjeti preuzmu vlast. Prijestonica je bila bez odbrane tokom dva dana. Nakon gušenja nemira, vlada je okrivila boljševike za podstrekivanje pobune i mnoge boljševičke vođe su bili primorani da se kriju.
