Prestonica Srbije oslobođena je prvog novembra 1918. godine posle trogodišnje okupacije u Prvom svetskom ratu. Beograd je po dogovoru sa saveznicima oslobodila srpska vojska. Veliku pobedu u Prvom svetskom ratu Srbija je skupo platila, pretrpevši zapravo genocid koji joj međunarodna zajednica ne priznaje. Srbija je izgubila između 1,1 i 1,3 miliona stanovnika, što je činilo gotovo trećinu ukupnog stanovništva i čak oko 60 odsto muške populacije.
Srpska Prva armija pod komandom vojvode Petra Bojovića oslobodila je u Prvom svetskom ratu Beograd, prešavši 500 kilometara pod borbom za samo 45 dana, u silovitom napredovanju posle proboja Solunskog fronta. Ove trupe uspele su u svojevrsnom „blickrigu“ da za svega mesec i po dana od proboja Solunskog fronta, u noći između 14. i 15. septembra, oslobode celu tadašnju Srbiju i 1. novembra osvanu na ulicama glavnog grada i tako prodru čak 600 kilometara u dubinu okupirane teritorije.
U strategiji ratovanja do tada ovo je bio nezabeležen slučaj. Komandant savezničke vojske maršal Franš d’Epere, plašeći se većih gubitaka, poslao je čuveno naređenje da srpska Prva armija obustavi gonjenje ili bar sačeka delove Druge srpske armije, opominjući da Bojović ide u avanturu koja će kompromitovati akciju.
Beograd i Srbija su bili u ruševinama opljačkani.Ono što nisu odneli Austrijanci, dovršili su Nemci, pljačkajući tokom poslednjeg dana boravka sve radnje od Terazija do Slavije. Prekinuli su struju i vodu, porušili most na Savi. Bojović i njegovi vojnici uz prećutnu dozvolu regenta Aleksandra, oglušuju se o naredbe komandanta saveznika i 1. novembra 1918. godine umarširali su u Beograd i u nastupanju preko Dunava i Save oslobađaju Banat, Bačku, Baranju, Srem, Slavoniju.
Povodom ovih pobeda, koje su izazvale velike simpatije u svetu, evropski listovi su pisali da su Srbi, oslobađajući svoju zemlju u toku ofanzive ostvarili najveće napredovanje saveznika u ovom ratu. Tako je nastala priča da čuvena francuska konjica nije mogla da stigne Bojovićevu pešadiju.
Prvi je u Beograd ušao 7. pešadijski puk, zato što su ga činili vojnici iz glavnog grada. Beograd je dočekao slobodu. Ujutro, 1. novembra 1918, posle nezadrživog naleta elitnih srpskih divizija – Dunavske, Moravske i Drinske, na ulicama srpske prestonice pojavili su se prvi oslobodioci!
U grad su oko 11 časova prodrli prvi vojnici Dunavske divizije i izbili na Kalemegdan. Već dva sata kasnije poslednji nemački vojnici napustili su Beograd pred naletom Prve armije predvođene vojvodom Petrom Bojovićem. Po podne, oko 15 časova, Moravska i Dunavska divizija nalazile su se na liniji Veliki Vračar – Banjica – Topčidersko i Banovo brdo.
Beograđani su sa velikom radošću i oduševljenjem dočekali prve oslobodioce koji su ušli u grad. No, istovremeno srpska komanda je želela da pri oslobađanju prestonice gubici budu što manji i da se ne ponovi stravično artiljerijsko bombardovanja grada kao 1915. godine. Želeli su da, kao oslobodioci, sačuvaju bar ono malo građevina i infrastrukture koji su ostali iz predratnog Beograda. Glavnina Dunavske divizije i francuska teška artiljerija, na Torlak su stigle 1. novembra oko 17 časova. Završetak Velikog rata, Beograd je dočekao kao jedan od najrazorenijih gradova Evrope.
Za hrabro držanje u ratu, srpska prestonica je 1920. odlikovana francuskim „Krstom viteza Legije časti“. Grad je postao prestonica do tada najveće države u istoriji Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca, koja je objedinila najveći deo rasejanog srpskog naroda u novom veku.
