Početak dvadesetog veka u Beogradu i sportskoj Jugoslaviji je vreme koje je Dragan Bjelogrlić majstorski ovekovečio u, sada već kultnoj seriji i filmu, “Montevideo, Bog te video!”. Vreme kada se fudbal igrao iz ljubavi i zadovoljstva.
Zadovoljstva je bilo i na terenu i na tribinama. Period koji je iznedrio legende srpskog i jugoslovenskog fudbala, Tirketa, Mošu, Milutinca i mnoge druge, a među njima i “Balerinu”.
„Neprelazni“ centrahalf, rastom nizak ali sa zavidnim skokom
Milorad Mikica Arsenijević, jedan od onih koji je nastupom u Montevideu ispisao našu fudbalsku istoriju, i to velikim slovima. Koju je i nakon Urugvaja nastavio da ispisuje. Bio je “neprelazni” centarhalf, rastom nizak ali sa zavidnim skokom.
Celokupna njegova igra na zelenom terenu donela mu je nadimak Balerina. I ne samo onu fudbalsku. Balerina je predavao na dva fakulteta, bio je naučnik, poliglota, patriota i jedan od retkih koga su odlikovali i Kralj i Tito.
Odrastao kao siroče
Roditelji Milorada Arsenijevića upoznali su se u Smederevu. Otac, materijalno loše stojeći knjigovođa, majka Ružica iz bogate bečke porodice. Ružica beži i udaje se, a porodica se 1905. godine odriče ćerke. Ni očeva porodica nije “raširenih ruku” prihvatila snahu. Balerina je rođen godinu dana kasnije u Smederevu, da bi kasnije porodica preselila u Šabac, jer je otac dobio bolje mesto knjigovođe.
Miloradov otac gine u legendarnoj bitci 1914. godine na Mačkovom kamenu u Prvom svetskom ratu. Vojna istorija je zabeležila da je to bila jedna od najkrvavijih bitaka Prvog svetskog rata.
Za trinaest dana legendarnog boja srpska vojska imala je jedanaest hiljada ranjenih i poginulih, a neprijatelj više od trideset hiljada. Ružici nije bilo lako podizati sina kao samohrana majka, pa joj je pomoć pružila sestra iz Vršca, gde je Balerina završio prva četiri razreda i to na nemačkom jeziku, a usput je savladao i nemački i mađarski jezik.
Od Mačve preko BSK-a do reprezentacije
Arsenijevićev fudbalski talenat već kao četrnaestogodišnjaka prepoznat je u šabačkoj Mačvi. U Šapcu ostaje do završetka srednje škole, igra za prvi tim Mačve, pa dolazi u Beograd na studije.
“Bio sam sjajan matematičar, gotovo predodređen za tehničke nauke. Želeo sam da i dalje igram fudbal. Nekada sam kao sokolac bio odličan gimnastičar, ali sam zbog lopte ostavio sprave. Ipak, fudbala nisam mogao da se lišim. Jedan navijač iz Šapca, inače veliki BSK-ovac, preporučio je mene i mog klupskog druga Mikančeta Jovanovića – Srbinovca da igramo za “plave” – sećao se kasnije Arsenijević.
Treneri Beogradskog sportskog kluba, Mađari Laki i Večer, koji su u isto vreme bili i igrači, pozivaju ga u svoje redove i postaje standardni prvotimac. Tako počinje da sija njegova, a na ovim prostorima prva istinska, fudbalska zvezda. Pre Tirketa i Moše, na koje je u ekranizaciji stavljen akcenat u “Montevideu”.
Najbolji svetski fudbaleri stavljani u džep
Na debitanskim utakmicama Balerina, prvo igra kao polutka, da bi se potom ustalio na mestu halfa. Na međunarodnom debiju sa Slovanom iz Bratislave na terenu je “senka” najboljeg njihovog igrača Ekla. Beše to vreme kada su mađarska, bečka i čehoslovačka škola bili uzor u evropskom fudbalu.
Za reprezentaciju debituje 1927. godine na prijateljskoj utakmici sa Mađarskom. Arsenijević je bio hladnokrvan, jednostavan i pouzdan igrač. U periodu od 1927. do 1936. odigrao je 52 meča u nacionalnom dresu. Sa Jugoslavijom učestvuje 1928. na XI Olimpijskim igrama u Amsterdamu, kao i na Svetskom prvenstvu u Montevideu 1930. godine.
Orden i od Kralja i od Tita
Decembra 1936. godine u Parizu poslednji put oblači reprezentativni dres u meču protiv Francuske. Za uspešnu sportsku karijeru i uspeh na polju nauke, knez Pavle mu je 1937. godine dodelio Orden Svetog Save, a 1972. Josip Broz Tito Orden zasluga za narod.
Od 1946. do 1954. tri puta je bio selektor i član selektorske komisije. Tokom tog perioda reprezentacija osvaja srebrne medalje na Olimpijskim igrama 1948. i 1952. i učestvuje 1950. na Svetskom prvenstvu u Brazilu.
Pisao je naučne radove i imao dva doktorata
Fudbalske izazove zamenio je razvojem železničkog saobraćaja. Kraljevina Jugoslavija je imala voz koji je “jurio” 146 km/sat. Piše stručne, naučne radove i udžbenike, predavao na Elektromašinskom i Saobraćajnom fakultetu, imao dva doktorata. Bio je veliki zagovornik osnivanja Saobraćajnog fakulteta (1950), utemeljio Saobraćajni institut i učestvovao u posleratnoj elektrifikaciji železnice.
Porodica iznad svega
Balerina je pre svega bio porodični čovek. Sa suprugom Jelisavetom imao je dvoje dece, Milana i Ružicu. Preminuo je marta 1987. godine, a novine su prenele vest: “Umro je Balerina!”.
Njegova ćerka Ružica pomogla je da se sačuva sećanje na njegov život i predložila Zoranu Šećerovu da napiše knjigu “Balerina”, koja je zvanično objavljena 2021. godine. U čast Milorada Arsenijevića, Saobraćajni fakultet organizuje ligu u fudbalu “Milorad Arsenijević Balerina”, a u Borči jedna ulica nosi njegovo ime.
