Nakon brojnih zločina počinjenih u srpskim selima oko Srebrenice i Bratunca u prvoj godini građanskog rata u BiH, Orićevi džihadisti su svoj krvavi pir nastavili i 1993. godine, kada su na pravoslavni Božić upali u selo Kravica ubivši 49 meštana, a ranili 80.
Sedam Srba je tada nestalo, a pet još nije pronađeno ni nakon 33 godine. Među nestalima toga dana su i dve žene.
Na Božić je selo opljačkano i zapaljeno je 688 srpskih kuća na širem području Kravice, te uništeno oko 2.000 pomoćnih objekata.
U jednom danu bez domova je ostalo oko 1.000 stanovnika koji su se kroz smetove probili prema Drini, izbegavši sigurnu smrt prelaskom u Srbiju.
Bez jednog ili oba roditelja ostalo je 101 dete.
Etničko čišćenje u srednjem Podrinju počelo je u aprilu 1992. godine uništavanjem svega što je srpsko.
Muslimanske snage iz Srebrenice pod komandom Nasera Orića, uz pomoć jedinica sa bratunačkog, vlaseničkog i zvorničkog područja vršile su progon i ubistva srpskog stanovništva i uništavale imovinu tokom cele 1992. godine.
Od početka rata pa sve do polovine 1995. godine muslimanske snage iz Srebrenice stalno su upadale u srpska sela oko ovog mesta, Bratunca, Milića, Skelana i Zvornika, ubijajući sve što stignu, pljačkajući i paleći srpsku imovinu, a zarobljene su mučili, masakrirali, odsecali im glave i pokazivali ih u Srebrenici, a zabeležen je i slučaj da su Nenada Rankića pekli na ražnju.
Ta praksa nije prekinuta ni nakon proglašavanja Srebrenice zaštićenom zonom Ujedinjenih nacija u aprilu 1993. godine.
Od pedesetak Srba koji su početkom rata ostali u Srebrenici lojalni tadašnjoj muslimanskoj vlasti, preživela je samo jedna senilna starica, dok je druga starica Ivanka Mirković u julu 1995. godine nađena zaklana na kućnom pragu u blizini policijske stanice koja je u ratu bila logor za Srbe.
Većina nestalih još nije pronađena ni ekshumirana, niti je ko odgovarao za te zločine.
Jedinice Nasera Orića odmah na početku rata proterale su i poubijale srpsko stanovništvo iz Srebrenice i obližnjih sela Dugo Polje, Pećišta, Kovačice, Gostilj, Gniona, Osredak, Viogor i Studenac.
Formirale su i logore za Srbe, među kojima je i logor „pilićarnik“ u Gornjim Potočarima u koji su bili zatvoreni svi stanovnici srpskog sela Čumavići.
Nakon uništavanja srpskih sela najbližih Srebrenici usledili su upadi u nešto udaljenija srebrenička i bratunačka sela Ratkovići, Karno, Krnjići, Brežani, Magašići, Zagoni, Zalazje, Sase, Biljača, Fakovići, Bjelovac, Sikirić, Podravanje, pa sve do upada i masakra u Kravici 7. januara 1993. godine i Skelanima devet dana kasnije, kada je u ta dva mesta ubijeno ukupno 114 Srba od kojih 70 odsto civila.
Po proglašavanju Srebrenice zaštićenom zonom UN, umesto demilitarizacije nastavljeni su upadi iz te enklave u srpska sela i, izuzimajući tri sela uz Drinu, uništena su sva srebrenička i veliki broj sela u bratunačkoj i milićkoj opštini /više od 100 sela/, a jedinice Nasera Orića ubile su oko 3.000 Srba, od kojih više od polovine civila.
Napadi i masakri najčešće su izvođeni na velike pravoslavne praznike kao što su Božić, Petrovdan, Đurđevdan, Vidovdan.
Zlikovci nisu ostavljali žive ni bolesne i nepokretne, žene, decu i starce, a zarobljeni su umirali nakon brutalnih mučenja i tortura. Živog nikog nigde nisu ostavljali. Tako je bilo i u Kravici.
Dva dana nakon masakra pronađeno je i sahranjeno sedam masakriranih tela, a tek posle dva i po meseca sahranjeno je još 42 pronađenih unakaženih tela.
U napadu srebreničkih muslimanskih snaga na Kravicu učestvovao je, prema svedočenju preživeli hmještana, veliki broj Bošnjaka, koji su se posle rata vratili na područje Srebrenice i Bratunca.
Ni 33 godine od srpskog stradanja niko nije odgovarao za ubistva i zločine u Kravici kao ni za ostale zločine u velikom broju navedenih srpskih sela u srednjem Podrinju, izuzimajući dvojicu Bošnjaka koji su osuđeni za tri pojedinačna ubistva na području Bratunca.
Božićni napad na Kravicu je, prema pričama preživelih, ali i istorijskim podacima, bio nastavak ustaškog zločina koji je počinjen na Vidovdan 1944. godine, kada su ustaše iz okolnih sela zapalile 38 meštana srpske nacionalnosti u podrumu jedne kuće u selu Zonići kod Kravice.
Među zapaljenima su bili jednogodišnja Jefa i 64-godišnji Pavle i Vasilije Pavlović.
