Nije bilo mesta u Srbiji a da u njemu nije postojao KUD sa njegovim imenom. Na današnji dan, pre 147 godine rođen je pesnik Kosta Abrašević.
Po šturim, negdašnjim enciklopedijskim odrednicama Kosta Abrašević (1879 – 1898) „najznačajnija je pesnička pojava u redovima jugoslovenskog proleterijata”.
Rođen je u Ohridu od oca Srbina i majke Grkinje. Porodica se seli u Šabac a Kosta očive nadimak Abraš počinje da koristi kao prezime i njime potpisuje svoje stihove.
U njegovoj poeziji dominirale su socijalističke i socijalne ideje a njegove stihove, kako je čak i naklonjena kritika procenila „umetnički nedorađene” prožima „iskrena ljubav prema težaku, vera u pobedonosnu borbu radničke klase”.
Kosta Abrašević je umro od tuberkuloze u 19. godini 20. januara 1898. godine u Šapcu. Na Kamičkom groblju šabački radnici su mu podigli spomenik u obliku otvorene knjige sa metalnom lirom.
Njegove pesme su posmrtno sabrali i objavili 1903. godine Abraševićevi drugovi velikoškolci socijalisti.
„Nigde nisu mržnje i nade proleterske pevane sa toliko strasti, sa toliko uzbuđenja, sa toliko topline”, napisao je za to vreme neprikosnoveni Jovan Skerlić za Abraševićeve stihove.
U tom trenutku radnički i socijaldemokratski pokret identifikovao je nega i njegove stihove ne samo kao borca za njihove ideje, već i kao žrtvu tadašnjeg sistema i režima.
Već 1905. godine formiraju se kulturno-umetnička društva sa njegovim imenom. Prvo je osnovano u Beogradu a odmah potom osnivaju se u Kragujevcu, Valjevu, Šapcu (gde je i sahranjen), Leskovcu…
Nažalost, o ovome mladom pesniku vrlo se malo zna, iako mnogi kritičari njegove stihove smatraju značajnom pesničkom pojavom u redovima tadašnjeg jugoslovenskog proleterijata. Pesme Koste Abraševića odišu snažnim buntom i nezadovoljstvom protiv tadašnjeg položaja vladajućeg i povlaštenog sloja te se na taj način jasno legitimira kao socijalista. Poeziju je shvatao kao sredstvo za postizanje pravednijeg i solidarnijeg društva. Njegovi stihovi ostali su na neki način stilski i jezički nedorađeni, jer ih je počeo pisati kao đak osnovne škole.
U svojim mislima, težnjama i stremljenjima, Kosta se osećao usamljenim. Tražio je istomišljenike, mlade ljude sa kojima će moći da razmenjuje misli i ideje te da praktično radi. Poticao je iz jedne potlačene, strahovito stradalničke sredine, tako da je Kostina mržnja prema nasilju i nepravdi našla odjeka u borbama četvrtoga staleža.
