Bugari uporno predstavljaju Srpsko-bugarski rat 1885. godine kao srpsku agresiju iz čista mira, sebe kao heroje i mučenike, a Srbe kao krvožedne osvajače. Šire laži o zločinima srpske vojske, ignorišući da nijedan civil nije stradao u ovom dvonedeljnom sukobu.
Razlozi srpske intervencije i pitanje Berlinskog ugovora
Srbija je intervenisala zbog bugarskog kršenja Berlinskog ugovora (1878.) ujedinjenjem Kneževine Bugarske i Istočne Rumelije (18. septembar 1885.), što je narušilo balkansku ravnotežu.
Obrenovići su tražili kompenzacije (Vidin, Trn) jer su smatrali da je sama granica između Srbije i Bugarske bila nepravedno određena na štetu Srba; smatrali su Šope Srbima po etničkom poreklu i običajima (Vidovdan, Svetosavski kult, krsne slave), te da je prava granica između Srba i Bugara na reci Iskar.
Odnos stanovništva i tok rata
Tokom samog dvonedeljnog rata veliki broj civila na Sofijskom polju dočekao je tada srpsku vojsku kao svoju i čak pomagao vojnike. Bugarska vojska nije pobedila u čelnom sukobu, već je napala srpsku vojsku koja se povlačila pod pritiskom Beča nazad u Srbiju.
U tom napadu s leđa bugarska vojska je upala u Pirot i tamo sprovela masakr, pre nego što se zatim i sama povukla na prethodno utvrđenu liniju po naređenju velikih sila.
Propagandni ciljevi i istorijski narativ
Bugari preuveličavaju ovaj sukob da opravdaju bugarizaciju pravoslavnog stanovništva od strane tadašnje Egzarhije kao i kasnije agresije na Srbiju i osvajanja Makedonije: pokolje u oba svetska rata i genocid nad Srbima.
Spomenik u Gurguljatu kod Slivnice („Mati Bugarska“) simbol je te mašinerije laži, lažnog herojstva i mučeništva i sasvim sigurno neće poboljšati srpsko-bugarske odnose, jer počiva na mitomaniji i manipulacijama.
