Samo četiri dana nakon kapitulacije u Aprilskom ratu 1941, na putu između Lešnice i Donjeg Dobrića kod Krnića kolibe iz zasede je otvorena vatra na nemačku patrolu
U ataru sela Donji Dobrić kod Valjeva 21. aprila 1941. godine ispaljeni su prvi hici protiv nemačkih okupatora u tek pokorenoj Kraljevini Jugoslaviji. Samo četiri dana nakon kapitulacije, na putu između Lešnice i Donjeg Dobrića, kod Krnića kolibe, iz zasede je otvorena vatra na nemačku patrolu. Tom prilikom ubijen je jedan oficir, dok su dvojica podoficira teško ranjena. U trenutku kada je Evropa već bila pod teretom nacističke ekspanzije, ovaj čin imao je snagu ranog, gotovo instinktivnog otpora.
Posle sloma Kraljevine Jugoslavije, prvi pucnji ispaljeni su u Donjem Dobriću
Samo četiri dana nakon kapitulacije u Aprilskom ratu 1941, na putu između Lešnice i Donjeg Dobrića kod Krnića kolibe iz zasede je otvorena vatra na nemačku patrolu
Loznica – U ataru sela Donji Dobrić kod Valjeva 21. aprila 1941. godine ispaljeni su prvi hici protiv nemačkih okupatora u tek pokorenoj Kraljevini Jugoslaviji. Samo četiri dana nakon kapitulacije, na putu između Lešnice i Donjeg Dobrića, kod Krnića kolibe, iz zasede je otvorena vatra na nemačku patrolu. Tom prilikom ubijen je jedan oficir, dok su dvojica podoficira teško ranjena. U trenutku kada je Evropa već bila pod teretom nacističke ekspanzije, ovaj čin imao je snagu ranog, gotovo instinktivnog otpora.
Početak 1941. godine obeležila je ubrzana dominacija sila Osovine. Jugoslavija se našla u vrtlogu velikih geopolitičkih pritisaka, što je dovelo do potpisivanja pristupa Trojnom paktu 25. marta. Ta odluka izazvala je snažan odjek u narodu; demonstracije 27. marta, državni udar i smena vlasti bili su samo kratkotrajan pokušaj političkog otpora, koji je ubrzo ugušen vojnom silom snaga Trećeg rajha. Nemačko bombardovanje Beograda 6. aprila i brza kapitulacija 17. aprila označili su kraj državnog suvereniteta i početak okupacije Kraljevine Jugoslavije.
Jedan od prvih koraka bilo je razoružavanje stanovništva. Međutim, deo jugoslovenskih vojnika i oficira odbio je da položi oružje. Upravo u pokušaju da se ono oduzme, nemačka jedinica je i upućena u Donji Dobrić. Zaseda koja je usledila pokazala je da kapitulacija nije značila i prihvatanje poraza.
Odgovor okupatora bio je brz i surov. Već 23. aprila lokalna komanda u Loznici izdala je proglas u kojem se pominje ovaj napad i najavljuju mere odmazde. Selo Donji Dobrić je razoreno, dok je artiljerija dejstvovala prema planini Cer. Zarobljeno je 70 talaca iz Lešnice i Donjeg Dobrića, uz pretnju da će biti streljani u slučaju ponovnog otpora.
U istom dokumentu prvi put se jasno formuliše princip kolektivne odgovornosti, prema kojem će za svaki napad na nemačkog vojnika stradati civili. Ta praksa će kasnije biti još drastičnije sprovođena, naredbama generala Franca Bemea o streljanju sto talaca za jednog ubijenog vojnika.
O ovom događaju svedoče i naredbe lokalnih vlasti, poput one koju je istog dana izdao komesar Uprave opštine lozničke Bora Radovanović. I u njoj se ponavljaju pretnje masovnim streljanjem, što govori o atmosferi straha i pritiska koja je već u prvim danima okupacije nametnuta stanovništvu.
Ipak, upravo u tom strahu počinje da se oblikuje i otpor. Zapadna Srbija pokazala se kao prostor u kojem okupator nije lako uspostavljao kontrolu. Oslobodilački duh, duboko ukorenjen u istoriji ovog kraja, ispoljio se gotovo odmah. Nije slučajno što će kasnije i Dragoljub Mihailović i Josip Broz Tito računati na ovaj prostor kao jedno od žarišta ustanka. „Ovaj događaj od 21. aprila 1941. godine pokazao je kako je srpski narod cenio svoju slobodu kao najviši i najsvetiji ideal”, podseća istoričar iz Centra za kulturu „Vuk Karadžić” Stefan Vilić.
U vremenu kada je država već bila slomljena, a ishod rata neizvestan, pucnji kod Donjeg Dobrića nisu bili samo lokalni incident. Oni su bili najava da će se otpor nastaviti, uprkos strahu i kaznama, kao izraz uverenja da sloboda nije stvar okolnosti već izbora.
