Na Vaskrs, 1945. godine, u baraku broj 26 logora Dahau ušlo je osamnaest pravoslavnih sveštenika, jedan đakon i nekoliko vjernika – svi oni zatvorenici tog nacističkog pakla.U improvizovanoj baraci-kapeli nije bilo skoro ničeg: samo mali sto i ikona Presvete Bogorodice. Nije bilo svešteničkih odeždi, bogoslužbenih knjiga, krstova, svijeća niti prosfore.
Zatvorenici su od običnih peškira sašili epitrahilje i na njih prišili bolničke crvene krstove.U tom mjestu krajnje patnje i smrti, jedino što su imali bila je čvrsta vjera i milost Božja koja je posjetila i taj najstrašniji kutak zemaljskog pakla. Služili su po sjećanju. Vaskršnji kanon i stihire pjevali su svi uglas. Jevanđelje su takođe čitali iz pamćenja.
Mladi svetogorski monah je sa suzama u očima izgovarao Vaskršnje slovo Svetog Jovana Zlatoustog. Plakali su i svi ostali.U logoru su se u to vrijeme nalazili i Sveti vladika Nikolaj i patrijarh srpski Gavrilo.Iz samog srca smrti, iz dubina tog zemaljskog pakla, uznosile su se riječi pune neuništive nade: „Hristos vaskrse!“
Vaskrs u logoru Dahau
Na Vaskrs, 1945. godine, u baraku broj 26 logora Dahau ušlo je osamnaest pravoslavnih sveštenika, jedan đakon i nekoliko vjernika – svi oni zatvorenici tog nacističkog pakla.U improvizovanoj baraci-kapeli nije bilo skoro ničeg: samo mali sto i ikona… pic.twitter.com/vZy9u4WLN5
— Sevastokrator (@Sevastokrator3) April 13, 2026
