Mora da je neko oklevetao Franca Kafku. Jer, ne bi on podržavao cionizam. Ne onakav kakav je danas. Ali jeste, podržavao ga je, ali zaista, ne onakav, kakav je danas. Ne stalno, iako individualista, Kafka je povremeno imao potrebu za kolektivitetom u nacionalnom jedinstvu, naročito, tokom projava antisemitizma.
Sam njegov odnos je i sa samim jevrejstvom bio komplikovan, kao da je želio da se izoluje i od nacionalnosti kojoj je pripadao, uopšte ljudi, čak i samog sebe.
Danas je cionizam ocrnjen zbog situacije sa Palestincima i uopšte Bliskom istoku. Ali cionizam onoga vremena prije više od sto deset godina i ovoga danas nije isti. Možda se Kafkino interesovanje za cionizam povremeno javljalo zbog njegovih bliskih prijatelja koji su mu pripadali, poput Maksa Broda. Ipak, Kafka je prije bio socijalista nego cionista. U najboljem slučaju ,,cionista ljevičar“, što se nikako ne bi moglo povezati sa današnjim shvatanjem ovoga političkog i nacionalnog jevrejskog pravca.
Cionizam, u Kafkino vrijeme je bio vrsta otpora antisemitizmu, neka ogorčenost Jevreja zbog stalnih progona i kleveta od stanovništva nejevrejskog porijekla, a koje je trajalo svugdje gotovo u svijetu, posebno u Evropi dvije hiljade godina. Niko nije mogao da predvidi da će izrasti u ono što je danas, slično glavnom junaku Kafkinog ,,Preobražaja“.
Iako se u njegovim djelima ne primjećuje naročiti jevrejski uticaj, ipak, ti ,,birokratski antiheroji“, vječito preplašeni, sa gomilom požutjelih listova oko sebe, sklonih tuberkolozi, sa pogledom na kišni grad iz kancelarije, opisuje tipičnog sekularnog Jevrejina srednje klase u srednjoj Evropi.
Kafka, bez obzira na povremeno bježanje od nacionalnog, pa ponovno vraćanje njemu, jeste jevrejski pisac u pravom smislu te riječi. Već u to vrijeme počeli su se javljati značajnije projave antisemitizma i nagovještaja nečega što niko nije mogao predvidjeti u tolikoj mjeri i od države i naroda koji je stajao iza toga, Njemaca.
Moglo se očekivati to i od svih drugih, ali ne i od visoko kulturnog naroda, koji je iznjedrio tolike velikane i prema Jevrejima imao tolerantan odnos. Posebno se ovo odnosilo na njemačko jezičko područje tadašnje Austrougarske, kojoj je i Češka gdje je Kafka živio pripadala.
Mnogi pisci su nastradali zbog ideologije, jer su se našli u pogrešno vrijeme i na pogrešnom mjestu, a da često ni sami nijesu razumjeli dobro smisao ideologija koje su podržavali ili u šta će one prerasti.
Uzmimo samo primjer Knuta Hamsuna, najboljeg možda skandinavskog pisca koji je skrajnjen sa tkz.pozornice zbog podrške nacizmu. Nijedna ulica niti bilo šta se ne naziva nigdje po njemu u Norveškoj bez obzira na književni kvalitet.
Često su ideologije koje iznjedre zločine posledica straha i odbijanja da se bude žrtva. Tako i cionizam. U početku pokret za povratak Jevreja u Palestinu, i kad je njegov osnivač Teodor Hercl iznio među austrijskim Jevrejima ovu ideju, većina je potpuno odbacila, govoreći da oni imaju cara Franca Jozefa, da lijepo žive, a onda se posle nekoliko decenija desio najveći pogrom ovoga naroda u istoriji, Holokaust.
Tada se situacija drastično promijenila. Doselivši se u Palestinu, Jevreji su se susreli sa novim neprijateljskim okruženjem, arapskim svijetom. Njihovo doseljavanje u Palestinu ili Izrael, počelo je u manjoj mjeri još mnogo ranije. Radilo se o siromašnijem sloju evropskih Jevreja.
Sukob u Izraelu sa Palestincima je trajao od samog osnivanja države 1948, ali i sa susjednim arapskim državama. Živeći pod konstantnim pritiskom i strahom, nekada umjereni pokret, cionizam se pretvorio u nešto slično što se desilo glavnom liku u Kafkinom djelu ,,Preobražaj“.
Zatvoren, nepovjerljiv, zaključan u spavaćoj sobi, dok mu uporno lupaju na vrata da otvori članovi njegove porodice i nadređeni sa posla, jer se toga dana nije pojavio na njemu, a ovaj je odmah dojurio do stana zaposlenog.
Kafka, kao da je u svojim djelima imao proročki dar, pogodivši sa dosta velikom preciznošću kuda ide evropsko društvo, pa i svijet.
Cionizam je tužna tvorevina nastala na strahu i jezi jednog naroda i pojedinaca u njemu, odbijajući da bude žrtva ponovo, pa makar po cijenu strašnog zločina nad nedužnim ljudima. Cionizmu se protive mnogi Jevreji širom svijeta, kao i zločinima nad Palestincima.
Možda je jedna od najvećih prevara đavola, pored onoga da ubijedi ljude da ne postoji, da ih dobro isprepada i izbezumi, pa onda paranoičnog čovjeka napravi zločincem, ubijeđujući ga da drugi hoće da mu učine zlo.
