Masakr u Ledićima se desio između 3. i 12. juna 1992. godine, kada su pripadnici tzv. Armije RBiH ubili 24 srpska civila, žitelja tog sela.
Nakon što je JNA napustila takozvane tampon zone ili zone razdvajanja sukobljenih strana i na osnovu Rezolucije 752 SB UN se povukla iz Bosne, a pre nego što je formirana Vojska Republike Srpske, oružane formacije hrvatsko-muslimanske koalicije napadale su srpska naselja iz okoline Sarajeva. Unapred planirani pokolj u trnovskim selima osmislili su članovi tadašnjeg muslimanskog ratnog predsedništva. Osim Armije RBiH, od samog početka rata, na području Trnova i šire, nalazili su se i pripadnici HOS-a, jedinice koja je nosila naziv „Rečka pukovnija”, pod komandom Mirka Bunoze, zvanog Hakala. S obzirom na to da su seoska područja u vreme rata bila van očiju i interesovanja međunarodnih predstavnika, u periodu od aprila 1992. do marta 1993. mnoga srpska naselja su poharana i popaljena, a njihovi meštani koji nisu mogli da izbegnu, svirepo su ubijani.
Pre rata Ledići (Opština Trnovo) bili su malo selo, sa oko dvadesetak kuća, većinom naseljeno Srbima, dok su u susednim selima Dejčići i Dujmovići živeli muslimani (danas Bošnjaci). Meštane Ledića rat je zatekao nespremne. Dva dana uoči napada, trojica predstavnika iz Dejčića i Dujmovića došla su u Lediće, navodno radi postizanja komšijskog dogovora o međusobnom nenapadanju. S obzirom na to da su na dogovor došli ozbiljni ljudi, dobre komšije i dobri domaćini, a imajući u vidu činjenicu da su se komšije oba sela u Drugom svetskom ratu međusobno štitile i pomagale, mnogi meštani Ledića ponadali su se da u njihovom selu do sukoba neće doći. Mada je poseta u tom trenutku izgledala dobronamerna, a obe strane ostale zadovoljne dogovorom, preživeli meštani su nakon izvršenog napada i masakra mogli zaključiti da se najverovatnije radilo o izvidnici, u okviru već ugovorenog napada, koja je prilikom posete mogla da utvrdi brojno stanje i odbrambenu spremnost sela.
Svedočanstvo Rade Cvijetić, koja je ostala bez 10 članova porodice, pohranjeno je u audio – vizuelnu bazu Memorijalnog centra Republike Srpske o stradanju srpskog naroda i moguće je pogledati na OVOM LINKU.
Napad na Lediće započeo je granatiranjem 3. juna, u večernjim časovima. Izvršile su ga oružane formacije Armije RBiH, u najvećoj meri regrutovane sa područja Sarajeva, zajedno sa komšijama iz susednog sela Dejčići. Lediće je sa sedam mitraljeza branilo dvadesetak za borbu sposobnih muškaraca, među njima i sedamdesetogodišnji Ratko Miovčić, dok su se žene i deca sklonili u podrume. Borbe su trajale gotovo do svitanja narednog dana, kada je napad odbijen. U to vreme se iz Ledića, u daljini, mogao nazreti dim popaljenih srpskih sela u okolini. Tog dana oko podneva, u Lediće su stigle dve žene izbegle iz sela Trebečaj, koje su meštane obavestile da su sva okolna srpska sela popaljena, da su mnogi ljudi pobijeni, te da se za narednu noć planira isto i u Ledićima. Nakon toga, shvativši da novi napad znatno brojnijeg napadača neće moći da izdrže, a da će napadači zbog pretrpljenih gubitaka biti još razjareniji, među meštanima je nastala rasprava o tome na koju stranu da beže. Odlučili su da se sklone u borovu šumu iznad sela, ispod brda Hojta, dok je u selu ostalo pet starijih žena, koje zbog starosti ili bolesti nisu mogle ili htele da napuste selo. Okupile su se sve u jednoj kući i tokom narednih nekoliko dana bile jedine stanovnice sela. Ovakva situacija ostala je sve dok se muslimani nisu odvažili da uđu u selo.
Okupacija sela, koje je u međuvremenu pretvoreno u svojevrstan muslimanski logor za Srbe i u koje su dovođeni svi uhvaćeni u pokušaju bekstva, trajala je do 10. juna. U tom periodu na veoma surov način ubijeni su svi meštani srpske nacionalnosti koji nisu mogli na vreme da pobegnu iz svojih kuća, ali i oni malobrojni koje su muslimani pronašli dok su se krili po okolnim potocima i šumama.
Istraga koju je 1994. godine sprovelo Ministarstvo unutrašnjih poslova Republike Srpske pokazala je da su se stanovnici Ledića prilikom bega podelili u dve grupe. Jedna je krenula preko Treskavice ka Vojkovićima, naselju nadomak Sarajeva, koje je kontrolisala srpska strana.
U isto vreme druga grupa pokušavala je da se probije prema Kalinoviku, na teritoriju koju je takođe kontrolisala srpska strana. Civile u zbegu iz druge grupe presrele su muslimanske snage na lokalitetu Poljice, kod Ledićke krivine. Nad njih petnaestak izvršena je kolektivna egzekucija. Ubijeni su svi osim jedanaestogodišnjeg dečaka Dragana Vasića, koga su pre rata iz Glavogodine u Ilidži, kod rođaka u Lediće, poslali njegovi roditelji, nadajući se da bi sklanjanjem u seosko područje mogao da izbegne ratna dešavanja. Dečak je ostao da leži teško ranjen među telima stradalih.
Neki od meštana ubijeni su nekoliko dana kasnije prilikom pokušaja bekstva, na drugim usputnim lokacijama, kao što je slučaj Lenke Tešanović i Stane Tešanović u selu Srbotina, kod Miljevine.
Pet starica koje su ostale u selu odvedene su kombijem u nepoznatom pravcu. Prema svedočenju jednog zarobljenog muslimanskog vojnika, odvedene su na jedan potok i tamo ubijene.
Jedan deo meštana ostao je u šumi u okolini sela. Povremeno su silazili u selo po hleb, koji su pripremale starice u selu. Na putu do sela po hleb ubijen je Radoslav Miovčić. Nakon što su ostali bez hrane, predali su se, uz obećanje da im se ništa neće desiti. Među njima bili su Milenko Miovčić i Stojan Vasić, sa ženom Milenom i troje maloletne dece, od kojih je najmlađe imalo dve godine. Odvedeni su u logor u Dejčićima, gde ih, po svedočenju rođaka, u početku niko nije dirao, dok nisu dovedeni i zarobljenici iz Trnova, kada su započela mučenja. Milenko Miovčić, koga su tukli flašom i gvozdenim plugom, umro je nakon što je bio tri dana u komi. Vasići su iz Dejčića prebačeni u školu u Trnovu, koja je pretvorena u logor za civile. Od posledica mučenja kasnije je umro i Stojan Vasić. Za potrebe Armije RBiH, u logoru je snimljen jednočasovni film, na kome se od zatočenika tražila izjava pred kamerama o tome kako im je u logoru dobro i da im ništa ne nedostaje. Mnogi zatvorenici iz logora nikada se nisu vratili. U nastavku filma prikazuju se kadrovi sa leševima brutalno ubijenih civila, kao i spaljene kuće u Trnovu, uz muzičku podlogu u čast „oslobodilaca”. Preživeli logoraši iz Trnova septembra 1992. godine razmenjeni su za muslimanske zarobljenike.
Ledići su nakon oružanog pohoda bili opljačkano, spaljeno i razoreno selo. Odnete su sve vredne stvari iz kuća, stoka, krave, ovce i konji.
Napad na Lediće i zaseda u Poljicama na TV Sarajevu i drugim sredstvima informisanja predstavljeni su kao velika pobeda Armije RBiH nad četnicima, odnosno srpskim oružanim formacijama.
Na sličan način uništeno je i etnički očišćeno trinaest srpskih sela u okolini Sarajeva, koja su ostala napuštena.
Lediće je u julu 1993. godine oslobodila VRS.
