Hrvati su se oduvek hvalili svojom tisućljetnom kulturom (pridržavanja kaputa bečkoj i peštanskoj gospodi). Ali su se nadaleko i naširoko pročuli pre 400 godina svojim podvizima u Tridesetogodišnjem verskom ratu (1618–1648) koji je zahvatio gotovo čitavu Evropu. Bio je to verski rat između rimokatoličke vojske Habzburškog cara s jedne strane, i malih nemačkih protestantsko–luteranskih jedinica za civilnu zaštitu i odbranu (kako bismo danas rekli).
Iako su u rimokatoličkoj armiji Habsburškog cara učestvovali mnogi narodi i podanici Austrijskog carstva (Mađari, Italijani, Poljaci i drugi), preživeli nemački luterani su po zlu ponajviše zapamtili Hrvate pod vođstvom Juraja V Zrinskog i njegovog sina Nikole, i njihovu neverovatnu krvoločnu bestijalnost.
Godine 1630. Hrvati, kojih je po nekim hrvatskim povesničarima bilo svega 850, su kao raspojasana horda ušli u nemački grad Magdeburg i prema pisanju knjige „Evropska pozornica“ (drugi deo, 1679), desilo se sledeće: „Tada je zapravo počelo i pljačkanje, otimanje, mrcvarenje, sramoćenje devojaka i žena, i postupalo se preko svake mere užasno i grozno. U crkvi Svete Katarine oni su pedeset tri osobe, uglavnom ženske, sasvim nemilosrdno obezglavili, tu su one pronađene mrtve sa savijenim i preklopljenim rukama. Neke su žene prilikom porođaja od tiranskih vojnika pogubljene. Uopšte ne može da se opiše ni iskaže kakav je to bio jad, kakva beda i žalost… Oni su, ipak, pored konja i nešto stoke, odveli sobom u logor mnogo žena i devica sa nešto muškaraca, povezane lancima. Ženske su tu zloupotrebljavali u njihovoj đavolskoj požudi na bedan način, da su mnoge, naročito male devojčice od deset ili dvanaest godina, koje takođe nisu poštedeli, morale platiti glavom…”
Englezi u ovom ratu nisu učestvovali, pa su zato kao nepristrasni posmatrači bili iskreno potreseni bestijalnošću Hrvata. U vreme njihovog najvećeg divljaštva, neverovatnih zločina i pokolja nemačke nejači, engleski pisac i ilustrator Filip Vinsent (Philip Vincent, rođen 1600) je objavio knjigu „Tugovanka nad Nemačkom“ („The Lamentations of Germany“, London, 1638). U knjizi su rečju i slikom opisana neverovatna hrvatska patološka svirepost i satanistička maštovitost; Vinsent je slikom prikazao pobesnele monstrume kako su:
1. prisiljavali luteranske pastore (sveštenike) da se mole pred oltarom dok su ih klali,
2. silovali žene u crkvi,
3. vadili ljudima oči,
4. derali im kožu,
5. rezali ženama ruke i noge,
6. pekli žive ljude,
7. čupali prste užetom,
8. derali ljudima lice,
9. rezali nos i uši i pravili od njih priveske,
10. bacali žene u reku,
11. sipali ljudima mokraću kroz cev u stomak,
12. jeli novorođenčad …
Ostalo je i svedočanstvo jednog švedskog generala u knjizi „Švedsko oružje“, koji je zabeležio da su Šveđani našli u hrvatskom vojnom logoru glave beba nabijene na kočeve(!!!)
Bilans izuzetno dugog i okrutnog Tridesetogodišnjeg verskog rata jeste tragična opustošenost: čak trećina ukupnog, pretežno protestantsko–luteranskog nemačkog stanovništva je pobijeno i zbrisano, a u pojedinim nemačkim oblastima broj pobijenih i nestalih građana penje se i do 90 posto ukupnog stanovništva.
Etnopsihopatologija Hrvata koja se ogleda u snažnoj satanističkoj ostrvljenosti, uporno je negovana, eto, već najmanje četiri stotine godina. Zasnovano na istorijskim izvorima, može se pokazati da kod mnogih Hrvata postoji sladostrasno ubilačko ponašanje kako nad protestantskim stanovništvom tako i kasnije, u dvadesetom stoleću nad srpskim narodom u oba svetska i jednom građanskom ratu (1991–95). Što je najgore, Hrvati se za sve svoje monstruozne zločine nimalo ne kaju, pa se s pravom možemo upitati ne spremaju li se oni za nove pokolje i krvoločna iživljavanja?
Srpski pravnik, statističar, pisac, profesor Beogradskog univerziteta i uzorni srpski rodoljub, dr Lazo M. Kostić (1897–1979), u svojoj izvrsnoj studiji „Primeri hiljadugodišnje kulture Hrvata“ (izdanje Srpske narodne odbrane, Čikago, 1953), na strani 5. piše:
„Ali ne samo da su Hrvati u ovom našem decenijumu pokazali svireposti kojih bi se svaki Hun ili Avar stideo, nego uopšte je sva njihova istorija puna grozote, izdaja, otimačine, krađe, pljačke, ubistva nevinih i bespomoćnih. Nema nijednog savremenog naroda, to znači još preostalog naroda, o kome se istorija tako odvratno izrazila kao što su Hrvati. Njihova dela opisuju se sa puno groze. Gdegod su se pojavili, svuda su osramotili svoje ime i opoganili sve koji su s njima sarađivali.”
„Bože, sačuvaj nas od kuge, rata i Hrvata!“
