Sremski front je nezapamćen komunistički zločin nad srpskim narodom!
Jednom rečju, to je bila klanica srpskog naroda koju su Tito i partizani izveli.
Ovako je to izgledalo:
Svedočenje sa fronta
„[Komandant Operativne grupe divizija NOVJ na Sremskom frontu] Peko Dapčević zove u štab 6. divizije:
—— Šta je na frontu? Gde ste? Što ne napredujete?
Ovaj odgovara iz 6. divizije:
—— Druže komandante, ne možemo, jer čim se promoli glava ili prst, gine se.
—— Pa zato ste tu da ginete… Napred!
Ovaj je spustio slušalicu. Peko ponovo zove u štab 6. divizije ali više nema nikog ko će da mu kaže gde je, šta je. Svi su izginuli. Svi ljudi koji su bili tu, poslati su na klanicu“.
—— Milan Trešnjić, major u štabu glavnokomandujućeg generala NOVJ Peka Dapčevića.
Istorijski kontekst i raspored snaga
U planiranom povlačenju nemačke Grupe armija „F“sa jugoistoka Evrope, Nemci aprila 1945. godine, postavljaju front u pravcu reka Dunav-Bosut-Sava-Drina. Sovjetska Crvena armija, koja je oktobra 1944. godine oslobodila Beograd, odlazi prema Budimpešti i iz pravca Mađarske napada na Beč.
Uloga Tita
Tito traži i dobija od Staljina da mu se ostavi jedan front (kako bi kao đak-ponavljač, mašinbravarski pomoćnik i austrougarski kaplar) pokazao svoje vojno umeće i kako bi se ratosiljao opasnosti koja mu predstavlja neprijateljski nastrojeno srpsko stanovništvo.
Geografija fronta i nemačka odbrana
Samo na kratkom potezu između Dunava i Bosuta nije bilo rečne obale i tu Nemci kopaju rovove, na brisanom prostoru koji je potpuno ravan.
Tu se odigravao Sremski front!
U tim rovovima, nemačka vojska fiksira veliku količinu mitraljeza tipa „MG 42“. To su mitraljezi koji su popularno nazvani „motorne testere“ jer ispaljuju 20 metaka u jednoj sekundi.
Komunisti su terali srpsku decu da jurišaju na mitraljeze
Komunisti su terali srpsku decu da jurišaju na te „motorne testere“ na potpuno brisanom prostoru bez ijednog zaklona.
Prethodno, još u martu 1945. godine, komunisti donose odluku da nasilno mobilišu svu omladinu na prostoru današnje Srbije (i dela SR Crne Gore i SR Makedonije) i da ih pošalju na front.
Uspeli su da mobilišu čak 250.000 Srba, najviše iz Šumadije, Podrinja i Pomoravlja. Mobilisan je svako od 15. godine života pa naviše.
Na klanicu Sremskog fronta poslata su bez ikakve vojne obuke deca koja pušku nikad u životu nisu držali.
Svedočenje učesnika Berislava Stanojlovića
Učesnik Sremskog fronta, tada 17-ogodišnji, Berislav Stanojlović to opisuje ovako:
„Ja sam ih gledao. Ne zna pušku gde da drži… Drži je na stomaku. Nikad u životu pušku video nije. O nekakvoj obuci nije bilo reči. To su bile priče za malu decu. Sve je to poslato na klanicu“.
Slavonski korpus ne čini ništa da pomogne srpskoj omladini
Ono što je najgore, sve vreme tokom trajanja klanice Sremskog fronta i jurišanja goloruke srpske omladine na nemačke mitraljeze, Titovi partizani imaju u neposrednoj blizini čitav Slavonski korpus NOVJ koji u Slavoniji ne čini ništa. Slavonski korpus sa desetinom hiljada vojnika ne dobija naredbu da napadne Nemce sa leđa, dok za to vreme Nemci kose rafalima sve što pomoli glavu ili prst.
Štaviše, Slavonski korpus čak ne napada ni Zagreb, niti partizani ikada prave proboj u pravcu zapada i Zagreba.
Da ne pominjemo čitave 64 Titove brigade na području SR Hrvatske, tzv. NOV Hrvatske, koje su bile najbrojnija formacija Titove vojske u to vreme i koje sve vreme stoje iza leđa Sremskog fronta na zapadu.
Ta formacija NOV Hrvatske nikada nije prišla bilzu Sremskom frontu, dok je sa druge strane fronta, nasilno gurana sva mobilisana srpska omladina da izgine od nemačkih cevi.
Koliko je bilo žrtava na Sremskom frontu?
70-ih godina 20. veka, Vojnoistorijski institut je pokušao da sastavi spisak žrtava Sremskog fronta. Stiglo se do cifre od 80.000 poginulih, međutim, taj posao nikada nije završen. Kako bi se prikrila sveopšta srpska tragedija Sremskog fronta, objavljen je samo spisak od 15.000 poginulih.
Nekih 400 kilometara dalje od Srema na zapad, 13. aprila 1945. godine, sovjetske trupe Drugog i Trećeg ukrajinskog fronta, koje su prethodno za Tita zauzele Beograd i napredovale iz Budimpešte ka Austriji, ulaze u Beč.
Kada je Beč pao, za nemačku Grupu armija „F“ u povlačenju više nije bilo svrhe da stoje utvrđeni u Sremu. Sami su se okrenuli i pošli dalje na zapad.
Tumačenje „proboja“ fronta
To nemačko povlačenje sa Sremskog fronta, komunisti proglašavaju za „proboj“ fronta i pobedu. To je ono što su decenijama komunisti slavili kao njihov veliki doprinos pobedi saveznika u Drugom svetskom ratu i to je ono što naša država i vojska dan danas slavi svakog 13. aprila kao pobedu.
Srbija je ovim komunističkim ludilom zavijena u crno. Josip Broz Tito je ostvario svoj cilj eliminacije njemu nepodobnog srpskog stanovništva.
Sve što je ostalo od Sremskog fronta bile su nepregledne kolone seljačkih kola koje su sa Sremskog fronta vraćale srpskim domaćinima i Soluncima, njihovu izginulu decu.
