Momo Kapor rođen je 8. aprila 1937. godine u Sarajevu kao jedino dete Bojane Kapor (devojačko Velimirović) i Gojka Kapora.
Kapor je bio jedan od najtalentovanijih srpskih intelektualaca 20. veka. Kapor je bio pisac specifičnog stila, pisao je jednostavno i zanimljivo.
Početkom ratova devedesetih godina 20. veka i raspada Jugoslavije, Kapor pruža punu podršku hercegovačkom kraju iz kog je potekao njegov otac, kao i Srbima u BiH i Hrvatskoj u ostvarivanju njihovih prava.
Momo Kapor ostaće upamćen kao pisac čije knjige se čitaju „naiskap“, kao talentovan slikar i novinar zbog čijih su kolumni kupovane novine.
Napisao je čitane romane: „Foliranti“, „Beleške jedne Ane“, „Provincijalac“, „Ada“, „Zoe“, „Zelena čoja Montenegra“, „Od sedam do tri“, „Poslednji let iz Sarajeva“…
„Bilo je predviđeno da se rodim, kao i ostali slikari, u Firenci, ali roda koja me je nosila 8. aprila 1937. godine imala je prinudno sletanje u grad Sarajevo zbog guste magle koja tamo uvek vlada. Tako je ime tog lepog i nesrećnog grada zauvek upisano u sve moje dokumente. Ma kuda da krenem ne mogu pobeći od njega“, opisao je svoje detinjstvo Kapor.
Jedan tragičan događaj zauvek je obeležio rane godine, ali i čitav život Mome Kapora. Za vreme nemačkog bombardovanja Sarajeva, 13. aprila 1941. godine, na kuću u koju su se sklonili Momina majka, baka i još četrdesetak ljudi pala je bomba, a četvorogodišnji Momo je jedini preživeo zahvaljujući tome što ga je majka pokrila sopstvenim telom, ostavši na mestu mrtva.
Tako je na samom početku života Momčilo ostao bez dvadeset osmogodišnje majke, ali i bez oca, koji je zarobljen na početku rata kao rezervni oficir kraljevske vojske i interniran u logor u Nirnbergu, odakle će izaći tek nakon kapitulacije Nemačke.
Svoje najranije detinjstvo provodi u Sarajevu, kod bakine sestre Janje Baroš, a u Beograd prelazi godinu dana po završetku rata, sa svojim ocem.
U septembru 1955. godine upisuje se na Akademiju likovnih umetnosti u Beogradu, gde diplomira 1961. godine, u klasi profesora Nedeljka Gvozdenovića.
Momo Kapor, još kao gimnazijalac Treće beogradske gimnazije a zatim i kao student, počinje saradnju sa nekoliko časopisa u kojima objavljuje likovne kritike. Nešto kasnije počinje da piše putopise, feljtone i priče koje objavljuje u Vidicima, Politici, Oslobođenju, Ninu, Mladosti i Književnim novinama. Tada nastaju i njegove prve radio drame koje šalje na konkurse, često pod pseudonimom.
U vreme završetka Akademije, 1961. godine upoznaje Anu Pjerotić, kćerku uglednog lekara Ante Pjerotića, sa kojom se venčava posle nekoliko godina, 1964. godine. U ovom braku rođene su kćerke Ana i Jelena.
Nakon venčanja živeli su u iznajmljenoj sobi na Crvenom krstu, a zatim u iznajmljenom stanu u Siminoj ulici. Kiriju za taj stan su platili godinu dana unapred od nagrade koju je dobio za jednu od svojih radio-drama, baš u trenutku kad im se rodila kćerka Ana. Ubrzo se zapošljava u Jugoslavija publiku, a supruga nastavlja studije na Filozofskom fakultetu, gde je 1966. godine diplomirala na katedri za psihologiju. U ulici Kraljevića Marka im se rodila mlađa kćerka Jelena. Nekoliko godina kasnije sele se u prostraniji stan u Kondinoj ulici, u kojem su zajedno živeli do Momine pedesete godine. Tu su nastale Beleške jedne Ane, Provincijalac, Foliranti, Zoe…
U ženskom časopisu Bazar počinju da izlaze tekstovi o tinejdžerki Ani, ilustrovani rukom autora. Oni vrlo brzo nalaze put do publike i 1972. godine postaju knjiga Beleške jedne Ane.
Tu sam iznosio mnogo opasnije stavove od onih koji su se mogli naći u disidentskoj literaturi. Tadašnji Politbiro bi ispao smešan da je napadao tinejdžerku sa kikicama (…) Tada sam sebe proglasio za lakog pisca čija su dela bila zgodna za čitanje pod haubama frizerskih salona, da bih se zaštitio od napada političkih oligarhija koje su se smenjivale na vlasti tokom mog života – govorio je Momo Kapor
U tom periodu počinje i saradnja Mome Kapora i izdavačke kuće Znanje, koja u okviru biblioteke HIT objavljuje prve Kaporove romane koji će mu doneti ogromnu popularnost. Njegove knjige su godinama bile na vrhu lista najčitanijih dela, a on je vrlo brzo postao miljenik publike. Zahvaljujući svojim autorskim emisijama na radiju i televiziji stekao je široku popularnost koja je u to vreme bila neuobičajena za književnike.
Od prve supruge razvodi se 1988. godine, da bi ubrzo nakon toga ušao u novi brak.
Momo Kapor je autor preko četrdeset knjiga. Osim romana i priča pisao je drame, putopise, esejističku prozu i bavio se ilustracijom. Njegove knjige su prevedene na mnoge strane jezike.
Tokom života potvrdio je svoje pripadanje srpskom književnom korpusu i bio je dragocen hroničar zbivanja, često nesrećnih, koja su pratila njegov narod.
Paralelno sa književnim radom bavio se i slikarstvom, a u isto vreme je i ilustrovao gotovo sve svoje knjige. Imao je samostalne izložbe u Srbiji, SAD, Italiji, Švajcarskoj, Venecueli, Nemačkoj i Velikoj Britaniji.
Momo Kapor je umro 3. marta 2010. godine u Beogradu.
