Beta Vukanović je žena koja je u Beograd donela manire evropskog slikarstva.
Rođena u Bambergu (Nemačka) kao Babeta Bahmajer, u Minhenu je završila Umetničko-zanatsku školu i Žensku akademiju a zatim dve godine učila slikanje u Parizu.
Na časovima slikanja u Minhenu zaljubila se u srpskog slikara Ristu Vukanovića. Par se ubrzo venčao i preselio u Beograd, gde je osnovao prvu slikarsku školu kroz koju su prošla mnoga značajna imena srpskog slikarstva. Kada budete u prolazu, zastanite ispred kuće u Kapetan Mišinoj 13 (arhitekte Milana Kapetanovića), u kojoj se nalazila škola i u kojoj su živeli.
Ovo je bila i prva kuća u Beogradu sa oslikanom fasadom – poznata kao „Kuća sa plavim perunikama“. Iako perunika već davno nema i građevina je umnogome promenila svoj izgled nakon što je na nju pala bomba u Prvom svetskom ratu, zaslužuje da pored nje prolazimo sa divljenjem.
Kao izbeglica u Prvom svetskom ratu, Beta je s mužem stigla do Francuske, gde je bila dobrovoljna bolničarka i prevoditeljka.
Beta je naša najdugovečnija i najplodnija slikarka – doživela je 100. godinu, a od toga slikala 75 i izradila preko hiljadu slika u ulju i pastele, nekoliko stotina akvarela i mnogo karikatura, crteža i grafika. Jedna je od osnivačica udruženja LADA.
Iako često slabog materijalnog stanja, Beta se trudila da ulaže u naredne generacije. Osnovala je nekoliko fondova iz kojih su godinama nagrađivani najbolji studenti umetničkih akademija. Nagrada koja nosi ime Riste i Bete Vukanović i danas se dodeljuje na Fakultetu likovnih umetnosti u Beogradu.
Tokom Drugog svetskog rata Beta Vukanović odbija da se učlani u Kulturbunda i da nacisti otkupe sva njena dela, rekavši da ne prodaje ništa i da sad živi kao i ostali Srbi.
Stvarajući u duhu tamnog, ateljerskog slikarstva, savladanog u ateljeu Antona Ažbea, Beta Vukanović je dolaskom u Beograd postepeno rasvetlila paletu i uvela nove motive. Početkom XX veka slikala je orijentalne i foklorne teme, „ženske“ prostore, prostore modernosti, kao i karikature. Istovremeno, bavila se i likovnom pedagogijom, zalažući se za modernizaciju srpskog likovnog obrazovanja i emancipaciju mladih slikarki, polaznica Srpske crtačke i slikarske škole koju je vodila zajedno sa suprugom u Beogradu.
Mada je uvela izvesne tematske i formalne inovacije, Beta Vukanović je u umetničkoj karijeri koja je trajala više od pola veka, ostala dosledna minhenskim poukama, te umerenom modernizmu, istakavši se kao začetnica plenerizma u Srbiji.
