U današnjem svijetu dječije pornografije, ritualnih ubistava i onih sa strašću, možemo reći da snuff filmovi više nijesu mit. Da pojasnim, snuff filmovi su oni izrazito nasilnog sadržaja sa stvarnim glumcima, izraženom seksualnošću, gdje se sve na kraju završava ubistvima. Mnogi brkaju snuff filmove sa hororima ili filmovima drugih žanrova.
Mit kod snuff filmova potiče od toga da u stvari kad bi se takvo nešto što je snimano desilo u realnosti predstavljalo krivično djelo. Mnogi istražitelji CIA-e i FBI su uporno tvrdili do skoro da su detaljno istraživali sve snuff filmove i da se u svakom, baš svakom radilo o glumi.
Majstori za ovu vrstu filmova u Srbiji
Jedan od majstora za ovu vrstu filmova je proslavljeni scenarista, umjetnik i od skoro režiser Aleksandar Radivojević. Poznat je da je dvijehiljaditih godina vodio emisiju ,,Šok koridor“ sa kolegom Nenadom Bekvalcem.
U ovoj emisiji koja je trajala godinama obrađivao je mnoge tabu teme, ugošćavao razne goste, čak i one koji na prvi pogled ne pripadaju Radivojevićevim interesovanjima, poput, Mirjane Bobić Mojsilović.
Jedni od istaknutih gostiju u ovoj emisiji bili su Nebojša Pajkić, kao jedan od onih koji se prvi pobunio protiv sivila svakodnevnice u komunističkom društvu, šokantnim stavovima, interesovanjem za američke andergraund autore i subkulture, i čovjek koji je dao okroman doprinos razvoju i nastanku jugoslovenskog novog talasa u prostorijama ,,Skc“ i ,,Akademije“, zajedno sa svojim kolegama i prijateljima Momom Rajinom, Pecom Popovićem, Petrom Lukovićem.
Pored njega čest gost u ,,Šok koridoru“ je bio jedan od najznačajnijih horor pisaca ovih prostora Dejan Ognjanović. Jedan od najpoznatijih filmova za koji je Radivojević radio scenario, bio je ,,Srpski film“, koji je toliko mnoge sablaznio da su ga po riječima samog Aleksandra, ljudi izbjegavali dugo vremena da mu se javljaju na ulici.
Srpski film ima elemente snuff filma
,,Srpski film“, ima elemente snuff filma, ali je u pitanju horor film. U jednoj emisiji ,,Šok koridora“, već pomenuti Dejan Ognjanović je govorio o jednom italijanskom fotografu, koji je bio prisutan na hrvatskom ratištu, gdje je snimao najmonstruoznije scene silovanja Srpkinja, ubistva civila koja su sve osim zdravog razuma, a kamoli pravila ratovanja, mučenja na različite načine.
Kad je došao u Italiju prikazao je te snimke, i kad su ga upitali, ,,kako je mogao to da snima, on je odgovorio, da je u stvari učinio dobro djelo, jer sad ti snimci mogu da se upotrijebe protiv hrvatskih vojnika u zločinima nad Srbima“, što se naravno nikad nije desilo.
Priča o Sarajevo Safariju
Aktuelna je priča o Sarajevo Safariju, gdje su bogati ljudi iz različitih država za novac dolazili i ubijali nevine civile i posebno djecu. A najpoznatija je priča trenutno o Epstin aferi. Mislim, kad bi se zaista došlo do svih nabrojanih snimaka da bi događaji na njima zapanjili i najveće poznavaoce snuff filmova.
Ono što je neobično je upornost visokih zvaničnika u negiranju stvarnosti u snuff filmovima gdje se prikazuju najmonstruoznija silovanja i ubistva žena, djece i ljudi. Za jednog tzv. snuff glumca se tvrdilo da je ubio oko dvadeset i pet žena.
Snuff i Žuta kuća
Kad pominjemo snuff, ne možemo da ne pomenemo i Žutu kuću, gdje su albanski ekstremisti vadili organe uglavnom srpskim civilima, a prije toga moguće da su se dešavala i seksulna zlostavljanja i silovanja.
Kad čovjek razmisli u ratovima se dešava puno onoga što se zove snuff. Recimo, koliko ljudi je snimalo ubistva i silovanja zatvorenika, a potom isti sadržaj prodavao kolekcionarima širom svijeta.
Problem u budućnosti što je vrlo moguće da će ljudi pristajati da budu grubo silovani i krajnje morbidno ubijeni, zarad potreba filma, ne toliko ni novca unaprijed isplaćenog žrtvinim naslednicima, i da će upravo baš takvi filmovi dobijati najviša filmska priznanja, kao ,,umjetnička“, jer novije generacije sve manje išta može da zadovolji osim otvorenog i brutalnog ubistva.
