Stevan Sinđelić (1770/1771 – 31. maj 1809) jedan je od najvećih junaka Prvog srpskog ustanka i simbol srpskog otpora osmanskoj vlasti. Rođen je u selu Vojska kod Svilajnca u Moravskom okrugu, u porodici zanatlije Radovana Rakića i majke Sinđelije. Nakon očeve rane smrti, majka se preudala u susedno selo Grabovac, pa je Stevan po njoj dobio nadimak Sinđelić. Kao mladić služio je kod čuvenog resavskog kneza Petra iz Gložana, koga su dahije pogubile u Seči knezova 1804. godine. Taj događaj duboko ga je potresao i podstakao da se aktivno uključi u pripreme za ustanak.Još pre izbijanja bune, Sinđelić je bio u kontaktu sa Karađorđem i pomagao u organizovanju ustanika u Resavi. Nakon smrti kneza Petra, preuzeo je vođstvo u tom kraju i podigao Resavu na oružje. Njegov prvi značajniji podvig dogodio se u zasedi kod Jasenjara, između Svilajnca i Ćuprije, gde je sa Resavcima i junakom Krivokućom razbio tursku kolonu koja je krenula protiv Petra Dobrnjca. U bici na Ivankovcu 1805. godine, gde je Hafis-paša pretrpeo težak poraz, Sinđelić se istakao kao sposoban vojskovođa.
Karađorđe ga je tada imenovao za resavskog vojvodu i poverio mu komandu nad Resavskom brigadom. Učestvovao je i u bici kod Deligrada 1806. godine, gde su ustanici ponovo pokazali snagu.Najveća slava i tragični kraj vezuju se za 1809. godinu i boj na Čegru. Tokom pohoda na Niš, srpska vojska pod glavnim komandantom Milojem Petrovićem podigla je šest šančeva kod Kamenice. Prvi i najistureniji šanac na brdu Čegar branio je Sinđelić sa oko tri hiljade Resavaca. Dvadesetog maja (po julijanskom kalendaru) Turci su krenuli u žestok napad. Uprkos hrabroj odbrani, brojčano nadmoćniji osmanski vojnici prodrli su u šanac. Videvši da je položaj izgubljen, da su mnogi saborci pali i da ne želi da padne živ u ruke neprijatelju, Sinđelić je sišao u barutanu, zapalio bure baruta i digao šanac u vazduh. Eksplozija je usmrtila njega, preostale srpske branioce i veliki broj Turaka koji su upali u utvrđenje.
Podvig vojvode Sinđelića postao je legenda o požrtvovanju i junaštvu. Turci su nakon pobede podigli Ćele-kulu kod Niša od lobanja poginulih Srba, ali taj strašni spomenik nije uspeo da ugasi sećanje na Čegar. Ime Stevana Sinđelića ostalo je sinonim za hrabrost i ljubav prema otadžbini. Njegova žrtva nije dovela do konačne pobede u tom pohodu, ali je ojačala duh ustanka i postala deo nacionalnog identiteta. Danas se njegovo ime nose škole, ulice i spomenici širom Srbije, a boj na Čegru se pamti kao jedan od najpotresnijih trenutaka u borbi za slobodu. Vojvoda Sinđelić nije samo istorijska ličnost – on je večiti uzor srpskog junaštva.
