Memorijalni park za 52 đaka banjalučkog naselja Šargovac koje su mučki ubile ustaše 7. februara 1942. godine biće izgrađen u narednom periodu. Na međunarodnom konkursu izabrano je idejno rešenje za budući izgled memorijala.
Ustaše su krvavi pir 7. februara 1942. godine počinile u selu Šargovac, i to ubijanjem srpskih đaka u školi, gde se, osim Viktora Gutića, po najmonstruoznijim delima koja ljudski um ni danas ne može da pojmi, istakao fratar Miroslav Filipović, zvani fra Sotona.
Ostavljajući pustoš u Drakuliću i potoke krv u snegu, ustaše su krenule dalje. Na redu je bilo susedno selo – Šargovac. Tu na scenu stupa Fra Sotona, jedan od najozloglašenijih ustaških zločinaca po brutalnosti i sadizmu.
Filipovića su mnogi zvali jedinstvenim monstrumom jer je bio i organizator i koljač.
Ono što je o Filipoviću u knjizi „Fratri i ustaše kolju“ autora Lazara Lukajića zabeleženo, iz današnje perspektive je nezamislivo. Zajedno sa ustašama zločin su do detalja planirali i njihovi najbliži saradnici, među kojima je bilo mnogo katoličkih fratara, koji su bili glavni duhovni pokretač pokolja Srba.
Memorijalni park
Međunarodnim opštim javnim konkursom izabrano idejno arhitektonsko-urbanističko rešenje autorskog tima koji čine Nikola Dmitrović, Borjana Malčić Savić, Slobodan Popadić, Srđan Pavlović i Damjan Krivošija.
„Naša je dužnost da istinu sačuvamo, da bol ne utihne u zaboravu i da imena i sudbine naših 52 anđela žive večno kao opomena da se takvo zlo nikada i nigde više ne ponovi“, naglasio je gradonačelnik Banjaluke Draško Stanivuković
Kako je navedeno u obrazloženju Konkursne komisije, nakon detaljne analize svih pristiglih radova, Komisija je odlučila da kao pobedničko rešenje izabere idejno urbanističko-arhitektonsko rešenje memorijala za stradale učenike u Šargovcu rad pod šifrom autora „9464PX1“, zbog njegove izuzetne prostorne, simboličke i emocionalne vrednosti, kao i visokog stepena arhitektonske zrelosti i autorske doslednosti.
„Odabrani rad se izdvaja jasnom i snažno artikulisanom prostornom naracijom, u kojoj arhitektura prevazilazi ulogu forme i postaje aktivni medij sećanja. Koncept sekvencijalnog kretanja kroz prostor, podeljenog u pet jasno definisanih ambijenata, omogućava postepeno uvođenje posetioca u memorijalni sadržaj, stvarajući snažan emotivni luk – od svakodnevice i javnog života, preko nelagode i tišine, do kulminacije i katarze“, navodi se u obrazloženju.
Dodaju da se posebna vrednost rada ogleda u uspešnom kontrastu između javnog, živog prostora i duboko introspektivnog memorijalnog ambijenta, čime se tragedija ne izoluje od savremenog života, već se integriše u kolektivno pamćenje zajednice.
