Često se u našim krajevima čuje, da kod nas nema mnogo horor filmova, ali ono što imamo ledi krv u žilama. Na tome možemo da zahvalimo najprije reditelju Đorđu Kadijeviću.
Kadijević je karijeru započeo snimajući filmove o četnicima sa ideološko neutralne strane u tvrdo vrijeme jugoslovenskog komunizma. Da bi mogao da nastavi da snima u datim okolnostima morao je da prekine takvu praksu. Počeo je da snima filmove sa elementima horora i horore inspirisane narodnom tradicijom.
„Štićenik“ i „Leptirica“ – početak kultnog horora
Neki od prvih takvih filmova su „Štićenik“ i „Leptirica“ iz 1973. godine, interesantno u isto vrijeme kad je nastao i čuveni horor film „Egzorcist“. „Leptirica“ je rađena po pripovijetci Milovana Glišića „Devedeset godina poslije“.
Iako su tehnični uslovi u filmu loši, on i poslije više od pedeset godina od nastanka je aktuelan i budi jezu. Kad je jedan inostrani filmadžija pogledao „Leptiricu“ prije par godina, ostao je zatečen jezom koju film izaziva. A radi se o čovjeku, stručnjaku za horore i koji je pogledao ogroman broj filmova ovoga žanra iz različitih dijelova svijeta.
„Sveto mesto“ – još mračniji film
Drugi, po meni još stravičniji Kadijevićev film jeste „Sveto mesto“, rađen po Gogoljevoj pripovijetci „Vij“, ali prilagođen uslovima ovoga područja. Glavni junaci ovoga filma su Dragan Jovanović, Branka Pujić i Aleksandar Berček.
Muziku za film je komponovao pokojni Laza Ristovski, koji je svirao u mnogim poznatim bendovima i sa muzičarima kao što su Smak, Bijelo dugme, sa Oliverom Mandićem i dr.
Iako smo navikli da gledamo Jovanovića u komičnim ulogama, ovdje je u pitanju nešto sasvim drugo. Pored toga što glumi dobrodušnog bogoslova, na putu sa vašara sa svoja dva druga, takođe bogoslova, pri susretu sa lepom djevojkom u njenim kočijama, počinje njegov košmar. Djevojku glumi Branka Pujić.
Susret počinje kao slučajan, bez riječi, sa određenim erotskim efektima, ljubav na prvi pogled, ali koja budi jezu. Iza lepe djevojke krije se vještica, koja ugnjetava svoje potčinjene.
Ovdje kao da dolazi do izražaja i određeni socijalni momenat: bogata kćer feudalca – vještica, kojoj nije dovoljno što fizički maltretira poslugu, nego to čini i na ezoterijskom nivou. Slično kao što bi narod rekao: „hoće i dušu da uzme“.
Istorijska ostvarenja i autorska nezavisnost
Pored horora, Đorđe Kadijević je autor i istorijskih ostvarenja poput „Vuka Karadžića“, za koji je dobio prestižnu inostranu nagradu, i „Miloša Obrenovića“.
Kadijević je jedinstveni reditelj koji je u jugoslovenskoj kinematografiji ostavio veliki trag kao nezavisan autor – i od filmova o narodnooslobodilačkoj borbi, tzv. crvenog talasa, i od onih koji život u komunističkoj državi predstavljaju sa značajnim manama, tzv. crnog talasa.
