Iako je rat u Bosni i Hercegovini formalno okončan potpisivanjem Dejtonskog mirovnog sporazuma 21. novembra 1995. godine, na području Srebrenice i Podrinja nasilje nije prestalo. Jedan od najtežih zločina počinjenih nakon završetka rata dogodio se 2. maja 1996. godine, kada su ubijena četvorica srpskih civila iz Milića.
Tog jutra Vlajko Zekić, Đorđe Petrović, Nikola Modraković i Momčilo Ristaković otišli su u šumu kod Srebrenice kako bi Vlajku Zekiću obezbedili drvenu građu za krov kuće koju je gradio kao izbeglica iz Sarajeva. Istog dana izgubio im se svaki trag.
Njihov nestanak policiji je prijavila Zora Modraković, udovica Nikole Modrakovića. Pet dana kasnije, 7. maja 1996. godine, u mestu Krušev Do kod Srebrenice pronađeni su posmrtni ostaci četvorice muškaraca. Tela su bila spaljena, a pronađeni su samo delovi tela dvojice žrtava.
Prema nalazu patologa dr Zorana Stankovića, žrtvama su motornom testerom odsečene ruke, noge i glave. Pored posmrtnih ostataka pronađen je i ručni sat Đorđa Petrovića koji je stao u 12.30 časova, što je predstavljalo jedan od retkih materijalnih tragova zločina.
Prema sudskim presudama, zločin je počinila naoružana grupa od sedam lica koja je nakon potpisivanja Dejtonskog sporazuma odbila da položi oružje i nastavila oružano delovanje na području Podrinja. Grupu su činili Nedžad Hasić, Samir Avdić, Behudin Husić, Muharem Hasić, Vahdet Avdić, Enver Harbaš i Avdo Harbaš.
Nekoliko dana kasnije, 11. maja 1996. godine, pripadnici ove grupe naišli su na patrolu američkih snaga IFOR-a kod Crnog Vrha. Američki vojnici su ih priveli i predali Ministarstvu unutrašnjih poslova Republike Srpske.
Pred Okružnim sudom u Bijeljini optuženi su pravosnažno osuđeni za ubistva i terorizam počinjene posle Dejtonskog sporazuma. Međutim, uprkos izrečenim kaznama, nakon pritisaka međunarodnih predstavnika i dogovora sa vlastima Federacije BiH, osuđenici su prebačeni na izdržavanje kazne u zatvor u Tuzli, odakle su ubrzo pušteni na slobodu.
Pojedini osuđeni kasnije su se našli na međunarodnim poternicama, a neki su tokom narednih godina ponovo hapšeni na teritoriji Bosne i Hercegovine. Jedan od glavnih osuđenika u međuvremenu je pobegao u inostranstvo.
Ovaj zločin nad srpskim civilima kod Srebrenice i danas ostaje jedan od najkontroverznijih primera posleratnog nasilja u Bosni i Hercegovini. Istovremeno, u delu javnosti Federacije BiH pojedini mediji i politički predstavnici pojedine osuđenike predstavljaju u pozitivnom kontekstu, ustupajući im prostor za intervjue i prikazujući ih kao žrtve. Sa druge strane, pravosudne institucije BiH nastavljaju postupke protiv pojedinih Srba zbog isticanja nacionalnih simbola, uključujući i slučajeve podizanja tri prsta.
