Sentandreja, smeštena nedaleko od Budimpešte, predstavljao je zajedno sa Karlovcima i Budimom puna dva veka jedno od najvažnijih središta srpskog naroda u Ugarskoj. Nakon Velike seobe 1690. godine, ova varoš na Dunavu postala je prestonica srpske kulture, prosvete i narodnog duha, ali i mesto gde se srpsko društvo direktno susrelo sa srednjoevropskim vrednostima i tradicijom.
Na Dunavskom korzu, okružen ugostiteljskim baštama, stoji elegantan mramorni jonski stub sa gvozdenim krstom. Iako skroman, ovo je jedan od najznačajnijih srpskih spomenika van matične države. On označava tačnu tačku gde su u jesen 1690. godine položene mošti Svetog kneza Lazara Hrebeljanovića, čime je narod u izbeglištvu pronašao svoje novo utočište. Kneževe mošti nisu bile samo dragocena uspomena na napuštenu zavičajnu zemlju, već i trajni simbol nekadašnje srpske državnosti.
Stvoren oko moštiju kneza Lazara, ovaj grad početkom 18. veka izrasta u nezvaničnu prestonicu Srba u Ugarskoj. Upravo na mestu današnjeg krsta bila je podignuta prva crkva brvnara, a u neposrednoj blizini nalazilo se i prvo sedište patrijarha Čarnojevića. Sa dolaskom brojnih prognanika iz Stare Srbije, Sentandreja postaje glavno žarište srpske umetnosti i identiteta. Kako ističe akademik Dinko Davidov, značaj grada je izuzetan jer je u njemu formiran prvi evropeizovani srpski građanski sloj.
Iako danas deluje kao varošica zaustavljena u vremenu, prepoznatljiva po živopisnim ulicama, šarenim fasadama, radnjama marcipana i kafićima, Sentandreja je za srpsku istoriju mnogo više od turističkog izletišta. Ona predstavlja mesto duhovnog hodočašća i svedočanstvo o dva veka nacionalnog uspona tokom najtežeg perioda osmanske okupacije. O tom bogatom nasleđu i danas svedoče brojne crkve, spomenici, groblja i umetnička dela koja pripadaju samom vrhu srpskog baroka. Kako je to opisao Milan Kašanin, Srbi tokom seoba nisu sejali samo kosti, već i misao i lepotu. O tome najbolje govore velelepni gradski hramovi, od kojih su četiri i danas u posedu Srpske pravoslavne crkve.
