Učesnik u Prvom i Drugom srpsko-turskom ratu, Srpsko-bugarskom ratu, Balkanskim ratovima, Prvom svetskom ratu, ministar vojni i dominantna ličnost, sve to, bio je general Mihailo Rašić.
Njegova rodna kuća i danas se nalazi u ulici 13. oktobra u Aleksincu, koja se nekada po njemu nazivala ulica generala Mihaila Rašića. Bio je poreklom sa Kosova i Metohiji, tačnije, okoline Prištine.
Mihailo Rašić, osnovnu školu i dva razreda gimnazije završio je u Aleksincu, a bio je među prvom generacijom svršenih akademaca na Vojnoj akademiji u Beogradu. Interesantno je da je akademiju završio kao osmi na rang listi, a ispod njega na listi našle su se čuvene srpske vojvode Stepa Stepanović i Živojin Mišić.
Nakon Vojne akademije, bio je mobilisan i bio ordonans u štabu Šumadijske artiljerijske brigarde Narodne vojske. Nakon toga, bio je artiljerijski potporučnik, a zatim i oficir i ađutant u Prvom Šumadijskom puku.
1885. godine je postao oficir Timočkog artiljerijskog puka, 1886. i 1887. bio je na čelu Telgrafskog odreda, a 16. aprila mu je pripala velika čast da postane odnonas-oficir kralja Milana Obrenovića. Na toj funkciji je bio više od dve godine, da bi 1890. postao i komandir 1. baterije Dunavskog artiljerijskog puka.
Kumanovska bitka i presudna uloga generala Rašića
Međutim, Rašić se posebno istakao u jednoj od najvećih i najpoznatijih bitaka za srpski narod u 20. veku. On je sa svojim „Dunavcima” odigrao presudnu ulogu u Kumanovskoj bici, a istoričari kažu da se u Kumanovsku bitku uključio u odsudnom trenutku jer je napad neprijatelja slomljen. Bila je to prva srpska pobeda u ratu 1912-1913. godine.
Interesantno, Rašić je dobio naredbu od Vrhovne komande da krene u napad, tek nekoliko sati kasnije. Pošto je ovaj manevar maltene odlučio Kumanovsku bitku, Rašić nije kažnjen zbog samonicijativnog postupanja, već je reaktiviran, odlikovan Karađorđevom zvezdom sa mačevima, a njegovo ime počinje da krasi i čin generala.
Cerska bitka i velike žrtve
Rašić je sa svojom Kombinovanom divizijom odigrao značajnu ulogu i u Cerskoj bici. Kombinovana divizija đenerala Mihaila Rašića na Kosaninom gradu, Trajanu i kod Tekeriša pokazala je neviđenu energiju.
Samo kod Tekeriša ova divizija je izgubila 45 oficira i 2.720 podoficira i vojnika. Te žrtve nisu bile uzaludne. Dvadeset prva landverska divizija je, po priznanju Austrijanaca, bila izgubljena kao borbena jedinica.
Zbog velikih gubitaka Kombinovane divizije, kada je u borbu uvedena austrijska Deveta divizija, Rašićevi borci su posustali i nisu imali snage da gone razbijenog neprijatelja. Tada je pristigla Gojkovićeva divizija kojoj je Stepa naredio da napadne prema Popovom parlogu i da preotme inicijativu. Tog 17. avgusta, vojvoda Putnik ocenjuje da Cersku udarnu grupu treba ojačati Timočkom divizijom prvog poziva.
Osamnaestog avgusta Cerska udarna grupa je imala punu inicijativu, a 19. avgusta praktično je bila rešena cerska bitka.
Silna carska armija bežala je glavom bez obzira čineći nezapamćena zverstva po Mačvi, koja će kasnije utvrditi doktor Arčibald Rajs i svetu pokazati šta su činili oni čija je deviza bila da na Srbiju idu da je kulturno uzdignu.
Ugled generala i služba na Solunskom frontu
General Rašić i njegova Kombinovana divizija u cerskoj bici i srpskoj pobedi zauzimaju značajno mesto. Stari Rašić je i posle ovih događaja ubrajan u najbolje srpske generale. Poveravane su mu razne vojne dužnosti da bi na kraju na Solunskom frontu postao vojni ministar i ministar mornarice.
U balkanskim ratovima je komandovao Dunavskom divizijom drugog poziva
U balkanskim ratovima Rašić je komandovao Dunavskom divizijom drugog poziva i Dunavskom divizijom prvog poziva.
Posle cerske bitke ugled srpskog oružja porastao je u čitavom svetu. Pobedili su Turke, pobedili mnogo hvaljene Bugare, a sada, što niko nije očekivao, i Austrougare. Iako su izgubili iz stroja 259 oficira i 16.045 podoficira i vojnika, ponos Srba i njihov moral dostigli su vrhunac. Zvona poznate pariske crkve Notr Dam 24 sata su zvonila u čast prve srpske i prve savezničke pobede.
